Libros de Narrativa en gallego, página 26 de 156

O meio natural. A língua. A ánsia de justiça, liberdade, independência. Galiza. O poder da palavra. E umha chamada à acçom coletiva, além da resistência. Som os alicerces deAnimais, o novo livro de S

Liquidación de existencias contén historias que aparentan estar collidas das rúas, ou das novas dos xornais. Tan asombrosas, tan aterradoras, tan cómicas e tan absurdas que abalan entre a empatía e o noxo. Talmente como a vida. O mundo como un inmenso Poligono Outlet no que todo esta de saldo. Materias, experiencias, formas, sentimentos, corpos e soños. Se non podemos cambiar o presente, liquidemos o futuro. Asi, como cadre. Nada esta fora do mercado. Vivimos nunha exposicion permanente. Oxidacion continua e renovacion de catalogos. Tamen nos seres humanos. Sobre todo neles. A mellor publicidade e boca a boca. Non se fie da pantalla. As dimensions da vida axustanse, por definicion, ao tamaño do respectivo espazo comercial. Todo esta de sobra, pero nunca hai abondo. A biodiversidade en regresion e os sucedaneos en alza. Atope as diferenzas. A vida en modo apocalipse selfie. Se non podes facelo, non perdas tempo en contalo.Liquidación de existencias contén historias que aparentan estar collidas das rúas, ou das novas dos xornais. Tan asombrosas, tan aterradoras, tan cómicas e tan absurdas que abalan entre a empatía e o noxo. Talmente como a vida. O mundo como un inmenso Poligono Outlet no que todo esta de saldo. Materias, experiencias, formas, sentimentos, corpos e soños. Se non podemos cambiar o presente, liquidemos o futuro. Asi, como cadre. Nada esta fora do mercado. Vivimos nunha exposicion permanente. Oxidacion continua e renovacion de catalogos. Tamen nos seres humanos. Sobre todo neles. A mellor publicidade e boca a boca. Non se fie da pantalla. As dimensions da vida axustanse, por definicion, ao tamaño do respectivo espazo comercial. Todo esta de sobra, pero nunca hai abondo. A biodiversidade en regresion e os sucedaneos en alza. Atope as diferenzas. A vida en modo apocalipse selfie. Se non podes facelo, non perdas tempo en contalo.

En Cemiterio de elefantes o protagonista é a noite, a noite como sinónimo de maxia, de complicidade, de vida, de esperanza, de encanto, pero tamén de erosión, de soidade, de clandestinidade, de anonimato, de silencio e de frustracion. Cunha estrutura singular e ubicado no espazo xeografico de Vigo, este libro contanos -con frescura, humanidade e ironia- historias nocturnas e urbanas cargadas de melancolia e humor que nunca nos deixan indiferentes. As paxinas de Cemiterio de elefantes percorren con acidez a paisaxe nocturna, a traves de certa estetica radiofonica. Na sua escrita humida refuxianse noctambulos, camareiras, travestis, estudantes, taxistas, varredores, persoas solitarias, insomnes, xornalistas... que gozan ou sofren o efecto devastador da noite descubrindo as entrañas da cidade. Espazos literarios e personaxes de Fran Alonso como Almas perdidas, Corazons Solitarios e a Señora Lola naceron neste libro, cuxa trama comeza as 12.00 AM, cando a noite cae sobre Vigo, e remata as 8.00 AM, co amencer dun novo dia.En Cemiterio de elefantes o protagonista é a noite, a noite como sinónimo de maxia, de complicidade, de vida, de esperanza, de encanto, pero tamén de erosión, de soidade, de clandestinidade, de anonimato, de silencio e de frustracion. Cunha estrutura singular e ubicado no espazo xeografico de Vigo, este libro contanos -con frescura, humanidade e ironia- historias nocturnas e urbanas cargadas de melancolia e humor que nunca nos deixan indiferentes. As paxinas de Cemiterio de elefantes percorren con acidez a paisaxe nocturna, a traves de certa estetica radiofonica. Na sua escrita humida refuxianse noctambulos, camareiras, travestis, estudantes, taxistas, varredores, persoas solitarias, insomnes, xornalistas... que gozan ou sofren o efecto devastador da noite descubrindo as entrañas da cidade. Espazos literarios e personaxes de Fran Alonso como Almas perdidas, Corazons Solitarios e a Señora Lola naceron neste libro, cuxa trama comeza as 12.00 AM, cando a noite cae sobre Vigo, e remata as 8.00 AM, co amencer dun novo dia.

O dobrón de a oito narra as aventuras do rapaz Martiño de Santadrán na Galicia da segunda metade do século XVIII, cando o antigo réxime estaba a esmorecer e polo país adiante medraba tanto a inseguridade dos camiños como a arbitrariedade dos escribans e das xustizas locais. Os feitos arrancan coa chegada do protagonista a taberna de Lusquiños, que se levanta ao pe da praia do mesmo nome. E enton cando comezan a se destapar os enigmas que rodearon os ultimos dias do pai do protagonista, un artilleiro que morrera nun barco da real armada. A precipitacion dos acontecementos na taberna fai que Martiño procure a axuda do fidalgo de Dornas e do curioso personaxe do gaiteiro Gures. Finalmente, os tres xuntos veranse na obriga de afrontar un perigoso destino.O dobrón de a oito narra as aventuras do rapaz Martiño de Santadrán na Galicia da segunda metade do século XVIII, cando o antigo réxime estaba a esmorecer e polo país adiante medraba tanto a inseguridade dos camiños como a arbitrariedade dos escribans e das xustizas locais. Os feitos arrancan coa chegada do protagonista a taberna de Lusquiños, que se levanta ao pe da praia do mesmo nome. E enton cando comezan a se destapar os enigmas que rodearon os ultimos dias do pai do protagonista, un artilleiro que morrera nun barco da real armada. A precipitacion dos acontecementos na taberna fai que Martiño procure a axuda do fidalgo de Dornas e do curioso personaxe do gaiteiro Gures. Finalmente, os tres xuntos veranse na obriga de afrontar un perigoso destino.

O investigador e crítico Isaac Lourido oferece em Livros que nom lê ninguém. Poesia, movimentos sociais e antagonismo político na Galiza umhas sugestivas linhas de análise no estudo da poesia galega

Nesta nova proposta da Através das letras regressamos à literatura por meio de Lembranças da Terra & outras histórias de um futuro possível. São 14 relatos de ficção científica da autoria de Ânge

E esta unha crónica dun tempo longo, a través das historias familiares e das xentes coas que convive o autor. O relato trascende da xeografía local ou persoal para adentrarse, mediante as personaxes e os imaxinarios reflectidos, nun universo co que calquera lector pode sentirse identificado.O relator fala do vivido por el, antecesores e contemporaneos a traves de diferentes etapas historicas, utilizando recordos propios, fontes orais e fontes documentais acumuladas ao longo do tempo. Esta cronica do cotia destaca polo protagonismo das personaxes, os feitos acheganse ao lector a traves deles, pois son esas persoas sinxelas ou importantes, as vidas dos outros, as flores da figueira, como as define o autor, as que fixeron posible o que se narra. E un relato no que se pretende transmitir que son as persoas as que, coas suas accions e decisions, protagonizan o acontecer social, cultural e politico das comunidades ate convertirse en cidadans conscientes do seu futuro e a realidade que os rodea.

Percursos sem roteiro recolhe as reflexons e os saberes de Joám Lopes Facal, um autor que impregna os seus textos da maturidade de quem já viveu muitos frentes de batalha e de paz. O prólogo começa assim:Percursos sem roteiro, ao acaso, onde os passos nos levarem e o titulo que agrupa este maço de artigos que agora se graduam em dignidade de livro. Umha mancheia de textos avulsos, ordenados agora, filhos naturais e recentes do autor, serodios portanto no seu ciclo vital. A motivaçom dos percursos empreendidos vem da vontade circunstancial de falar em voz alta que as vezes acomete qualquer um de nos, e desse fundo de experiencias que a memoria guarda e, talvez por cima de todo, das leituras apressadas ou demoradas que vamos sorvendo aos golos guiado polo gosto e o interessePercursos sem roteiro divide-se em varios capitulos com as seguintes tematicas: Galaicidades, Escrito sobre a agua, Longa lingua e Incursons.Galaicidades. As galaicidades tratam do pais, do territorio deitado entre os montes e o poente que vai do Ortegal ao Minho e dai ao Douro, esses dous rios separados por umha tenue fronteira de ar. Escrito sobre a agua. aludem a fugazes biografias, a notas marginais a pe de pagina de um livro de historia que ninguem escreveu. Longa lingua. Forom muitas as horas da vida gastadas em habitar a lingua que nos comunica e nos acolhe e era obrigado julgar o seu estado. Incursons. Fala mormente de intervençons nom solicitadas de indole politica

Contra o final da Belle Époque, pouco antes de que estoupe a Primeira Guerra Mundial e desapareza o que Stefan Zweig chamará o mundo de onte, arriba a Venecia o prestixioso escritor alemán Gustav von Aschenbach, un burgues austero, reprimido e por completo dedicado a arte. Na cidade das lagoas, Aschenbach, xa maior e canso, vive unha aventura inesperada. Arrastrado pola beleza e a paixon, acaba entregandose ao caos.A morte en Venecia, maxistralmente transformada en filme por Luchino Visconti, e sen dubida unha das iconas culturais dos nosos tempos. Quen penetre no universo desta pequena xoia xamais podera pasear polas ruelas da cidade insular sen lembrar vivamente a traxica sorte de Aschenbach e sen que na sua cabeza resoen os ecos do adagietto da Sinfonia num. 5 de Mahler.

O roubo en 1906 na basílica compostelá da cruz de Afonso III, unha cruz grega do século IX de ouro e xemas, nunca se resolveu. A prensa apenas tratou o sucedido, malia supoñer a perda da ofrenda máis antiga ao apostolo Santiago e a mais venerada polos peregrinos. En 1921, o misterio aumentou ao arder o retablo de onde desaparecera. Foi un feito insolito e non aclarado e, coma o roubo, axiña esquecido.So alguen en Santiago, un xornalista, querera respostas, non tanto por afan profesional como polo xeito en que estes sucesos condicionaran, sen piedade, a sua vida. Esta busca levarao a cruzarse, de traumatico xeito, con outras buscas non menos determinantes. Procuras que aos cen anos do roubo volveran con insospeitadas consecuencias. A clave estara na viaxe metaforica e real ao finis terrae mais mitificado polos europeos a traves dos seculos.

O escritor Xaime Quessada, basea esta novela nas súas propias experiencias e cóntanos unha fantástica historia. O seu protagonista, Pepe, nárranos as súas vivencias ata a súa prematura morte.

Agosto, últimos anos do franquismo. Un promotor inmobiliario, ben relacionado cos notables locais, aparece morto. Un neófito policía deberá asumir a investigación. Corrupción? Conflitos empresariais? Asuntos familiares? En canto apareza outro corpo, as elites locais sentiranse ameazadas. As orixes dos acontecementos habera que procuralas ben lonxe, na Republica ou na Guerra Civil, cando os que hoxe morren eran mozos e participaban nas teimas do seu tempo. Que sucedeu daquela para ameazar aos que teñen hoxe unha posicion acomodada e unha vida comoda, para os que a unica preocupacion e que o franquismo teña os dias contados? O investigador debera desenredar os cabos que o vendaval da historia confundiu sen saber canto de proxima esta a chave. As feridas que non cauterizan dan sempre problemas e a ideoloxia pode manter aceso demasiado tempo o lume do resentimento. O pasado atrapanos, a memoria retorna... e mata.Agosto, últimos anos do franquismo. Un promotor inmobiliario, ben relacionado cos notables locais, aparece morto. Un neófito policía deberá asumir a investigación. Corrupción? Conflitos empresariais? Asuntos familiares? En canto apareza outro corpo, as elites locais sentiranse ameazadas. As orixes dos acontecementos habera que procuralas ben lonxe, na Republica ou na Guerra Civil, cando os que hoxe morren eran mozos e participaban nas teimas do seu tempo. Que sucedeu daquela para ameazar aos que teñen hoxe unha posicion acomodada e unha vida comoda, para os que a unica preocupacion e que o franquismo teña os dias contados? O investigador debera desenredar os cabos que o vendaval da historia confundiu sen saber canto de proxima esta a chave. As feridas que non cauterizan dan sempre problemas e a ideoloxia pode manter aceso demasiado tempo o lume do resentimento. O pasado atrapanos, a memoria retorna... e mata.

Narrativa en gallego

O beato frei Xiao de Chaguazoso, santo da Igrexa e falecido no século XVI, relixioso franciscano da Provincia do Santo Evanxeo de México, relata a súa vida chea de prodixios e adversidades apoiándose nas laminas que frei Tadeo de la Aguadilla, da mesma Orde e Provincia, faria sobre el, seculos despois, e que foron recollidas nun libro que alguen esqueceu nos bancos dunha igrexa. Un argumento que lle serve ao autor para recrear con rigor historico e alento de relato de aventuras un mundo imaxinado no Mexico de Hernan Cortes, onde o protagonista, un mozote emigrante de humilde orixe galega, convive con aventureiros, soldados e freires que interactuan coa poboacion indixena. Unha das novelas mais logradas e fermosas de Alfredo Conde.O beato frei Xiao de Chaguazoso, santo da Igrexa e falecido no século XVI, relixioso franciscano da Provincia do Santo Evanxeo de México, relata a súa vida chea de prodixios e adversidades apoiándose nas laminas que frei Tadeo de la Aguadilla, da mesma Orde e Provincia, faria sobre el, seculos despois, e que foron recollidas nun libro que alguen esqueceu nos bancos dunha igrexa. Un argumento que lle serve ao autor para recrear con rigor historico e alento de relato de aventuras un mundo imaxinado no Mexico de Hernan Cortes, onde o protagonista, un mozote emigrante de humilde orixe galega, convive con aventureiros, soldados e freires que interactuan coa poboacion indixena. Unha das novelas mais logradas e fermosas de Alfredo Conde.

É o amor a mellor arma para loitar contra a barbarie da sinrazón humana? Pode alguén confiar na bondade dese sentimento nun lugar onde hai que pelexar cos seres máis queridos por respirar a última burbulla de osixeno que fica nas camaras de gas? Estas son algunhas das preguntas que asaltaron a Thomas Munch pouco tempo despois de coñecer a Irene Rosenthal na fabrica de municion dos campos de exterminio de Auschwitz, a onde acudia regularmente a cortarlles o cabelo as presas. O perruqueiro berlines confiaba en que so ese sentimento podia levalo a esquecer a xenreira que sentia cara aos xudeus para implicarse nunha revolucion que os afastase do inferno de Birkenau. Mais sempre pairaba sobre el a mesma dubida: era realmente posible o amor en Birkenau?

A Radoslav non lle queda máis remedio que gorecerse da chuvia nunha vella taberna fronte á entrada principal do porto, cando unha intensa bátega de auga o sorprende á saída do traballo. Nevenka Teodosic, a contumaz profesora de linguas romanicas que agarda a inminente saida do carcere de Goran, contempla as luces de neon sobre as pozas de auga no asfalto da cidade durante a viaxe en autobus a casa. Aspasia comeza a afacerse as consecuencias neuroloxicas da enfermidade e, malia a adversidade, non evita sentirse feliz, coma Anja, a moza que non sabe se quere ser poeta, mecanica ou biologa."Non hai outro camiño" conta a historia de Staro Selo, unha urbe ao pe do mar na que os seus habitantes teiman, a forza de sobrevivir, por tecer unhas estrañas relacions que son as que, finalmente, acaban por dar caracter a unha cidade que semella querer pasar anonima a forza de autoridade, asfalto e chuvia.A Radoslav non lle queda máis remedio que gorecerse da chuvia nunha vella taberna fronte á entrada principal do porto, cando unha intensa bátega de auga o sorprende á saída do traballo. Nevenka Teodosic, a contumaz profesora de linguas romanicas que agarda a inminente saida do carcere de Goran, contempla as luces de neon sobre as pozas de auga no asfalto da cidade durante a viaxe en autobus a casa. Aspasia comeza a afacerse as consecuencias neuroloxicas da enfermidade e, malia a adversidade, non evita sentirse feliz, coma Anja, a moza que non sabe se quere ser poeta, mecanica ou biologa."Non hai outro camiño" conta a historia de Staro Selo, unha urbe ao pe do mar na que os seus habitantes teiman, a forza de sobrevivir, por tecer unhas estrañas relacions que son as que, finalmente, acaban por dar caracter a unha cidade que semella querer pasar anonima a forza de autoridade, asfalto e chuvia.

A historia comeza nunha montaña sagrada da fronteira, seguindo o rastro dun vello castelo, do que non queda memoria. E remata cando o protagonista decide vivir, durante algunhas semanas, nun edificio singular que e tamen hospedaria. Pouco a pouco, vai coñecendo o pasado da familia, un universo de suxestions, onde a forma de mirar -e de ser mirado- son quizais o mais importante.Un libro no que, en parte, se respira a atmosfera de autores europeos como Sebald ou Magris. E tamen un exemplo da relacion entre o escritor e o seu contorno que nos serve para redescubrir o interior de Galicia.A historia comeza nunha montaña sagrada da fronteira, seguindo o rastro dun vello castelo, do que non queda memoria. E remata cando o protagonista decide vivir, durante algunhas semanas, nun edificio singular que e tamen hospedaria. Pouco a pouco, vai coñecendo o pasado da familia, un universo de suxestions, onde a forma de mirar -e de ser mirado- son quizais o mais importante.Un libro no que, en parte, se respira a atmosfera de autores europeos como Sebald ou Magris. E tamen un exemplo da relacion entre o escritor e o seu contorno que nos serve para redescubrir o interior de Galicia.

A imaxe dun ou de varios paraugas, con xente ou sen xente, reclama a nosa atención antes de comezarmos a ler cada unha das historias que encabezan. Non sabemos con seguridade se foi antes a foto ou o relato, pero en realidade tanto ten, porque ambas as duas cousas se complementan e forman parte dun mesmo acto creador. O comezarmos a lectura vaisenos desvelando e explicando a imaxe, agas en Monica dos dous paraugas e mais en A volta do rodeo, relatos nos que temos que agardar o final para descubrir o que une imaxe e texto.Habitantes do pais da chuvia, Paco Martin e Daniel Puente Bello poñen o foco nos paraugas para facelos protagonistas deste libro. "Hai moitas historias de paraugas na miña provincia galega e todas as que coñezo supoñen que os paraugas voan" Alvaro CunqueiroA imaxe dun ou de varios paraugas, con xente ou sen xente, reclama a nosa atención antes de comezarmos a ler cada unha das historias que encabezan. Non sabemos con seguridade se foi antes a foto ou o relato, pero en realidade tanto ten, porque ambas as duas cousas se complementan e forman parte dun mesmo acto creador. O comezarmos a lectura vaisenos desvelando e explicando a imaxe, agas en Monica dos dous paraugas e mais en A volta do rodeo, relatos nos que temos que agardar o final para descubrir o que une imaxe e texto. Habitantes do pais da chuvia, Paco Martin e Daniel Puente Bello poñen o foco nos paraugas para facelos protagonistas deste libro."Hai moitas historias de paraugas na miña provincia galega e todas as que coñezo supoñen que os paraugas voan" Alvaro Cunqueiro