... aquel veredicto que o vate Manuel Antonio dictou no medio dunha conversa:"se é verdade que o poeta pode finxir a súa dor ata o punto de confundir na súa retórica a dor sentida coa imaxinada, ¡que non tentara para finxir que e verdadeiramente sua a obra que escribe, cando en realidade non resulta mais que un compendio, enciclopedia, pouco a pouco e intencionadamente transformada, do que foi zugando, como unha sambesuga, no corpo dos signos! Non existen os poetas; como moito, e permitaseme a dubida, existe a poesia"-sentenciou, e seica acendeu unha cachimba.
Despois de «Cantares gallegos» (1863), «Follas novas» (1880) e «En las orillas del Sar» (1884), esta entrega, que recolle o resto da produción poética de Rosalía de Castro, acaba por completar un con
Versos que nos hablan de la pérdida de los seres queridos, de las esperanzas rotas, del propio "yo" transformado en un "otro" casi ajeno, irreconocible en el espejo; pérdida de los propios días que se escapan como agua entre los dedos; pérdida de las promesas, la ilusión, los sueños deshechos.
Este libro debúxase no aire cos arames que forman o tramado do coñecido, e vólvese estraño a causa do movemento. Coma unha escultura de Calder, Noelia Gómez bota man de cores primarias dándolles forma e fondo ata facelas xirar serpentinas. Poemas de lugar ensamblados pola presenza do corpo e a procura de paisaxes onde enmarcar a identidade.O xiro e o primeiro poemario dunha autora que valora o desprazamento ata convertelo en arma con que lexitimar o que cambia, permanece ou queda atras. Coma quen aprende o son da fala ou escolle os materiais con que erguer un edificio, os seus versos dobran, ensartan e retorcense para soster o equilibrio. O eixo. A palabra.ANTIA OTEROEste libro debúxase no aire cos arames que forman o tramado do coñecido, e vólvese estraño a causa do movemento. Coma unha escultura de Calder, Noelia Gómez bota man de cores primarias dándolles forma e fondo ata facelas xirar serpentinas. Poemas de lugar ensamblados pola presenza do corpo e a procura de paisaxes onde enmarcar a identidade.O xiro e o primeiro poemario dunha autora que valora o desprazamento ata convertelo en arma con que lexitimar o que cambia, permanece ou queda atras. Coma quen aprende o son da fala ou escolle os materiais con que erguer un edificio, os seus versos dobran, ensartan e retorcense para soster o equilibrio. O eixo. A palabra.ANTIA OTERO
participa do noso fracaso / a acubíllate hipodérmico / pola alma toda / fálalle ao alento / do encanto da boca espesa / do peso dos brazos / dun cisne que afogamos / con orballo de limón / principio a principio / a lume lento / como un segredo ao mundo / mintelle do que ves / os ollos / nos zapatos / orgullo
Volume en duas partes con paxinación á inversa: na primeira parte a obra plástica é de Pepe Cáccamo e os poemas de Baldo Ramos, na segunda parte a obra plástica é de Baldo Ramos e os poemas de Pepe C
A primeira antoloxía poética de Joseba Sarrionandia en edición bilingüe galego-éuscaro reflicte a rebeldía do autor e o seu compromiso coa lingua do seu pobo. Tamén pode lerse como unha crónica recen
A voz poética de Manuel Álvarez Torneiro necesita espazo porque arrastra ecos dunha memoria en permanente estadode alerta. Rigorosamente humano ergue, cos cachotesdo tempo, un castelo onde o corazó
