Libros de Poesía en gallego, página 21 de 72

Que nos intimida ante o que vai acontecer? Que medo acirra os latexos dos nosos corazóns? Que alento xélido lambe as nosas calugas? Que parálise eiva os nosos espíritos para que non se desanoen en liberdade? Que veleno empezoña o fluír axitado do noso sangue? Que nos detén, arrepiados, diante dos espellos? Que ameaza o futuro, cada intre do futuro? A intimidación converteuse no espírito do século. Sabémolo! Para defendérmonos non temos respostas. Tan só poesía.

Escolhemos estes poemas , pois achamos que sâo os mais representativos da extensa obra poética de Guerra da Cal . Só ficou a necessidade de lembrarmos o que tem insistido nos prólogos dos seus livros

"Señoras y señores, pasen y lean. Dentro de estas páginas encontrareis historias extrañas, cotidianas, imposibles, increíbles. Nada es lo que parece, los finales te golpearán con la potencia de un peso pesado, mas se leen con la ligereza de un peso pluma.Las poesias te transportaran a sentimientos ocultos, abriendose en un torrente de amores, besos, abrazos y dolor, mucho dolor.Bienv..."

Letras que Xela Arias escribiu para o grupo de rock vigués Desertores na segunda metade da década dos anos 80 e un CD da banda gravado en xullo de 2021 que reúne todos os temas escritos pola poeta.«C

Após 30 anos do asulagamento (8 de xaneiro de 1992) do noso marabilloso val do Limia, este é o meu tributo á súa memoria e a das súas xentes.Comezo aclarando que ASULAGADAS publícase no galego que falamos no val do Limia (comezando polo titulo), ou no que conseguin recordar, en boa medida, coa axuda de meus pais. ASULAGADAS conten 101 poemas (pois, considero que e un libro inacabado, sigo escribindo sobre o val e agardo facelo moito tempo), cun total de 2965 versos. Ao principio ian ser 99 poemas, mais, entre tanto, apareceu un poema dedicado a Buscalque, escrito hai bastantes anos, e quixen incluilo; ao que sumei un poema curto, cunha sutil carga erotica, froito dunha conversa co meu prezado amigo e veciño, (O Manoliño) de Cimadevila de Ludeiros, que comentando sobre o libro e a nosa infancia, preguntoume se non me acordaba das galletas afogadas en auga que comiamos en Aceredo mentres agardabamos para ir ao grupo a Lobios, e que eu infelizmente tiña esquecido.O libro, en certa maneira, levabao dentro, mais por unhas razons ou por outras ia demorando a sua escrita, ata que no outono do ano 2018, unha vez mais, o encoro volveu deixar ao descuberto boa parte das aldeas, principalmente de Aceredo. Pedro, o noso fillo, insistialle a sua nai que queria ir ver a que fora a sua aldea. Foi naquela visita cando escribin o poema Aceredo, que esta no libro que lle dediquei a el, PEDRO; e ese mesmo dia escribin outro poema que vai en ASULAGADAS, e se titula Resistir ollando na memoria. Despois xa foi un non parar ao longo dun ano, mais ou menos, que me levou escribir a maioria dos poemas, pois, alguns xa os tiña escrito tempo atras.

SOÑOS DE PIRATA é o meu terceiro libro. Ve a luz nuns momentos escuros, tristes, cheos de inquedanzas no conxunto da sociedade, onde o día de mañá non é para moitos e moitas, nin moito menos, un momento de ilusion, senon mais ben o contrario. Mais ainda asi este poemario fai un chamamento a ilusion e a esperanza, a non deixarse vencer. Segue a ter un alto contido social e de loita continua, asi como o recoñe?cemento da muller galega na vida e desenvolvemento do Pais. Atrevome a tocar un tema ainda tabu, a DEPRESION, que segue a ser unha enfermidade tabu e que avanza a pasos axigantados nunha sociedade deshumanizada, que despreza a sua propia casa, a TERRA, e non se decata que a terra nun chisco nos pode sacar do medio. SOÑOS DE PIRATA e, pois, un poemario que chama a ilusion, a ver a Luz ainda nas peores situacions. Espero vos guste, e se vos axuda a coller forzas nalgun momento dificil da vida, pola miña parte enchome de orgullo. Conta coas fotos da excelente fotografa coruñesa Ana Ruiz, como forma de plasmar de forma visual as alegrias, temores e medos da vida. MOITAS GRAZAS. Salvador Ribadomar

Libro de poesía minimalista, cunha forte dose emocional, no que o detalle singular e as percepcións inmediatas da vida se converten en iluminacións repentinas. Canto miúdo e humilde que observa un co

Máis de 40 retratos realizados por Xulio Gil en diferentes épocas de Xela Arias, combinados cunha escolma dos seus versos, configuran este traballo acompañado de sendos estudos de Xosé Enrique Acuña

Poemario que agroma durante os días de confinamento pola pandemia da covid-19. IX Premio de Poesía Manuel Lueiro Rey«As vaidosas agonías», título en que se recolle unha epígrafe de Gesualdo Bufalino,

.

Os versos de Sandalias verdes, zapatos azuis e cans negros flúen do goce do tempo, da luz nas pernas, das cicatrices xusto onde agroma a vidaOs versos de Sandalias verdes, zapatos azuis e cans negros fluen do goce do tempo, da luz nas pernas, das cicatrices xusto onde agroma a vida, do niño esfiañado e do adeus. Hai que descalzarse para transitar pola propia vida. So ti podes arrastrar a tua armadura e acostumarte a vivir cos cans negros pegados as pernas. Hai que aprender das arbores e pasar ao proximo anel, fisgoas concentricas impresas que suxeitan a que vira. Cada chanzo, neste xogo intimo, obriga a facer soltas, feridas a romper cinchas, a celebrar derrotas, pero sabendo que xuño volvera falando baixiño e abalandose nos cables da luz.Os versos de Sandalias verdes, zapatos azuis e cans negros fluen do goce do tempo, da luz nas pernas, das cicatrices xusto onde agroma a vida, do niño esfiañado e do adeus. Hai que descalzarse para transitar pola propia vida. So ti podes arrastrar a tua armadura e acostumarte a vivir cos cans negros pegados as pernas. Hai que aprender das arbores e pasar ao proximo anel, fisgoas concentricas impresas que suxeitan a que vira. Cada chanzo, neste xogo intimo, obriga a facer soltas, feridas a romper cinchas, a celebrar derrotas, pero sabendo que xuño volvera falando baixiño e abalandose nos cables da luz.

Traballo feito no obradoiro de creación gráfica_pictórica_audiovisual a partir da poesía de Eva Veiga

.