SOÑOS DE PIRATA é o meu terceiro libro. Ve a luz nuns momentos escuros, tristes, cheos de inquedanzas no conxunto da sociedade, onde o día de mañá non é para moitos e moitas, nin moito menos, un momento de ilusion, senon mais ben o contrario. Mais ainda asi este poemario fai un chamamento a ilusion e a esperanza, a non deixarse vencer. Segue a ter un alto contido social e de loita continua, asi como o recoñe?cemento da muller galega na vida e desenvolvemento do Pais. Atrevome a tocar un tema ainda tabu, a DEPRESION, que segue a ser unha enfermidade tabu e que avanza a pasos axigantados nunha sociedade deshumanizada, que despreza a sua propia casa, a TERRA, e non se decata que a terra nun chisco nos pode sacar do medio. SOÑOS DE PIRATA e, pois, un poemario que chama a ilusion, a ver a Luz ainda nas peores situacions. Espero vos guste, e se vos axuda a coller forzas nalgun momento dificil da vida, pola miña parte enchome de orgullo. Conta coas fotos da excelente fotografa coruñesa Ana Ruiz, como forma de plasmar de forma visual as alegrias, temores e medos da vida. MOITAS GRAZAS. Salvador Ribadomar
Libro de poesía minimalista, cunha forte dose emocional, no que o detalle singular e as percepcións inmediatas da vida se converten en iluminacións repentinas. Canto miúdo e humilde que observa un co
Máis de 40 retratos realizados por Xulio Gil en diferentes épocas de Xela Arias, combinados cunha escolma dos seus versos, configuran este traballo acompañado de sendos estudos de Xosé Enrique Acuña
Poemario que agroma durante os días de confinamento pola pandemia da covid-19. IX Premio de Poesía Manuel Lueiro Rey«As vaidosas agonías», título en que se recolle unha epígrafe de Gesualdo Bufalino,
Os versos de Sandalias verdes, zapatos azuis e cans negros flúen do goce do tempo, da luz nas pernas, das cicatrices xusto onde agroma a vidaOs versos de Sandalias verdes, zapatos azuis e cans negros fluen do goce do tempo, da luz nas pernas, das cicatrices xusto onde agroma a vida, do niño esfiañado e do adeus. Hai que descalzarse para transitar pola propia vida. So ti podes arrastrar a tua armadura e acostumarte a vivir cos cans negros pegados as pernas. Hai que aprender das arbores e pasar ao proximo anel, fisgoas concentricas impresas que suxeitan a que vira. Cada chanzo, neste xogo intimo, obriga a facer soltas, feridas a romper cinchas, a celebrar derrotas, pero sabendo que xuño volvera falando baixiño e abalandose nos cables da luz.Os versos de Sandalias verdes, zapatos azuis e cans negros fluen do goce do tempo, da luz nas pernas, das cicatrices xusto onde agroma a vida, do niño esfiañado e do adeus. Hai que descalzarse para transitar pola propia vida. So ti podes arrastrar a tua armadura e acostumarte a vivir cos cans negros pegados as pernas. Hai que aprender das arbores e pasar ao proximo anel, fisgoas concentricas impresas que suxeitan a que vira. Cada chanzo, neste xogo intimo, obriga a facer soltas, feridas a romper cinchas, a celebrar derrotas, pero sabendo que xuño volvera falando baixiño e abalandose nos cables da luz.
A PLUS TARD es un libro del autor PAN,ESTELA editado por TOXOSOUTOS EDITORIAL. A PLUS TARD tiene un c�digo EAN 9788412061307, de la colecci�n POESIA y consta de 20 p�ginas.
Neste traballo participan todos os sectores artísticos implicados na Plataforma contra a Burla Negra nun exem- plo máis de afirmación, de desagravio e de denuncia. O propio título do libro disco recolle en si mesmo este proposito o se referir o poema homonimo escrito polo noso grande autor do mar, Bemardino Graña, que aparece como epilogo desta obra.
En Non queres que o poema te coñeza-gañador do II Premio de Poesía CAIXANOVA 2003- triunfa a vida. Se os poemas son ríos, aquí flúe un moi manso, quizais o vello Hudson ao seu paso por Brooklyn. O río non esta limpo, e vai cantando ata chegar ao salto no que rompe e xa non hai ela nin hai el, porque so canta o vento. Non queres que o poema te coñeza e unha cam,ara escura, un lugar no que o arco da vella, de tanto virar, quedou sen cores, e as veces sen palabras. A contencion e infrecuente en Maria do Cebreiro e un non pode deixar de preguntarse que a levou a conterse. Pareceme que este libro agocha algun segredo. Que nel quedou un verso por dicir. E ese verso, tal vez, e o unico que importa.
