Libros de Poesía en gallego, página 25 de 73

«831-urb» é un exercicio arquitectónico de ambiente ciberpunk onde o ser humano cre recoñecerse.Este libro de poesía foi gañador do XXVI Premio Johan Carballeira.

Contemplar como todo se esfarela, como o mundo se esborralla depredado pola praga humana, ser espectador dunha tarda e preguiceira apocalipse dende a comodidade dun fogar ben mantido no primeiro mundo. Facelo ate que algo racha nos adentros, unha demencia transitoria que impele a cavar trincheiras baixo as alfombras, que deixa a un espido fronte a unha incerteza radical, liminaridade sen norte. E a teima de transitar esa desolacion coa unica axuda da palabra. Velai o incerto territorio que tripa Xose de Cea no seu ultimo poemario: Dende a miña barricada de sofas e canapes, gañador do V Premio de Poesia Eduardo Pondal.

Poesia

A nadadora é a metáfora das mulleres e homes que atravesamos un lago escuro como o tempo que vivimos. A nadadora, de costas, fixa a súa atención na luz do ceo, prefire ignorar que por baixo da tona da auga hai un fondo escuro en que podrecen os cadaveres, en que se ocultan as verdades pestilentes. Este poemario e unha reflexion aceda sobre a implicacion e a aceptacion, sobre o descoñecemento e o desinterese. Os poemas do libro falannos da mentira, do dano, da descomposicion social. As imaxes, surrealistas, como soños xeroglificos, anunciannos a realidade. E a auga e auga solida sobre a que transitamos en equilibrio, torrentes de auga para varrer o refugallo que nos inunda; augas quietas que nos afogan. Existe a verdade? Quen e como a construe? Ou vivimos na mentira dunha realidade aparente?A nadadora é a metáfora das mulleres e homes que atravesamos un lago escuro como o tempo que vivimos. A nadadora, de costas, fixa a súa atención na luz do ceo, prefire ignorar que por baixo da tona da auga hai un fondo escuro en que podrecen os cadaveres, en que se ocultan as verdades pestilentes. Este poemario e unha reflexion aceda sobre a implicacion e a aceptacion, sobre o descoñecemento e o desinterese. Os poemas do libro falannos da mentira, do dano, da descomposicion social. As imaxes, surrealistas, como soños xeroglificos, anunciannos a realidade. E a auga e auga solida sobre a que transitamos en equilibrio, torrentes de auga para varrer o refugallo que nos inunda; augas quietas que nos afogan. Existe a verdade? Quen e como a construe? Ou vivimos na mentira dunha realidade aparente?

A d''A boca da terra é unha poesía de natureza insurxente. Porque aquí a natureza fala, murmura, berra ou xura con ironía no eco das campás. Tamén se agocha nas ruínas e aluca, sentinela, o pasar dos camiños. Lembra e soña: corren por estes eidos cabalos de cores insubmisas, a liña do horizonte esta a espreita dun temporal de bolboretas. Esa natureza insurxente abrangue as persoas humanas e non humanas, e mesmo as maquinas: a bascula de Ohio que pesa cousas e emocions, o rancor dos tractores nas granxas abandonadas... E abrangue a linguaxe, as palabras que, como velairiñas arredor da lampada, loitan contra a extincion, desvelan un misterio e crean outro, como corpos que se agochan en almas.A d''A boca da terra é unha poesía de natureza insurxente. Porque aquí a natureza fala, murmura, berra ou xura con ironía no eco das campás. Tamén se agocha nas ruínas e aluca, sentinela, o pasar dos camiños. Lembra e soña: corren por estes eidos cabalos de cores insubmisas, a liña do horizonte esta a espreita dun temporal de bolboretas. Esa natureza insurxente abrangue as persoas humanas e non humanas, e mesmo as maquinas: a bascula de Ohio que pesa cousas e emocions, o rancor dos tractores nas granxas abandonadas... E abrangue a linguaxe, as palabras que, como velairiñas arredor da lampada, loitan contra a extincion, d...

A esencia mais nosa. poemas sobre a lingua galega editado por Fund.manuel maria

O real empírico e o real soñado cohabitan estes versos. As teorías REM de Eugene Aserinsky e o darwinismo onírico de Mark J. Blechner son o cicel co que non poucos destes poemas tentan burilar a comprension da experiencia. Hai nos textos de Neto moito de Celan, de Rilke, de Eliot, tamen de Holderlin. A cuestion metafisica da destrucion, desterro e exilio da palabra poetica asi como a sua refundacion uneos con costuras invisibles que acenan tamen a Mallarme e a Auden ou, entre nos, Valente e Gamoneda. Por iso aqui, como no autor das Elexias de Duino, o anxo da garda baldeira as mans plenas de vida e quitao todo empurrando ao deceso. Entra neste libro e descubriras como entre as lapelas da noite, desfragmentandose nunha paisaxe con lampadas de mesa de noite e pousos de insomnia, o diario de abordo dun poeta voga de limiar en limiar e fai reconto do seu breviario de pasos en falso como astrolabio co que camiñar cara a ti, cara a nos, sempre en zonas de transito.

Poemario baseado en profundas descricións de elementos relacionados coa natureza, tales como paxaros, froitas, apeiros labregos e animais campestres. Cada poema érguese como unha profusa descrición morfolóxica, natural e social de entes vinculados coa natureza e o rural.

"Dorna saudal. Poemas do mar e léxico mariñeiro de Antón Zapata García" é unha compilación dos textos poéticos do escritor de Laxe que teñen relación co mar e en particular coa Costa da Morte ou «cos

"Soños. Arquivos. Cartas" componse de fragmentos cosidos por un fío narrativo, non propiamente novelesco, que é o da vida, o dos días pasados e presentes, posto ao servizo dunha procura: falar das condicions nas que ese lume lento que sempre arde nas mans e que chamamos poesia pode ou non ser transmitido as avidas mans daqueles que o procuran."Soños. Arquivos. Cartas" e unha obra experimental e aberta que entra en dialogo co diario poetico e co xenero epistolar, explorando os puntos de xuntura entre estas duas modalidades de escrita. Fronte a tradicion que ve no poema o reino da expresion subxectiva, o libro sosten que a poesia e un xeito privilexiado de apertura aos outros. "Soños. Arquivos. Cartas" componse de fragmentos cosidos por un fío narrativo, non propiamente novelesco, que é o da vida, o dos días pasados e presentes, posto ao servizo dunha procura: falar das condicions nas que ese lume lento que sempre arde nas mans e que chamamos poesia pode ou non ser transmitido as avidas mans daqueles que o procuran. Un libro que, a imitacion do delgado fio vermello da vida, ve na poesia unha herdanza oculta que pasa por enriba de case todo e de case todos. Por iso mesmo, e un libro sobre o amor, semellante neste concepto a case todos os da autora. Mais, a diferenza doutros, "Soños. Arquivos. Cartas" non rende tributo aos amores persoais senon a forza que precisamos para que as cousas que acontecen no dia a dia (as conversas, as lembranzas, os soños, os encontros, os espertares, as noites, os paseos, os poemas) merezan verdadeiramente ser vividas."Soños. Arquivos. Cartas" e unha obra experimental e aberta que entra en dialogo co diario poetico e co xenero epistolar, explorando os puntos de xuntura entre estas duas modalidades de escrita. Fronte a tradicion que ve no poema o reino da expresion subxectiva, o libro sosten que a poesia e un xeito privilexiado de apertura aos outros. "Soños. Arquivos. Cartas" componse de fragmentos cosidos por un fío narrativo, non propiamente novelesco, que é o da vida, o dos días pasados e presentes, posto ao servizo dunha procura: falar das condicions nas que ese lume lento que sempre arde nas mans e que chamamos poesia pode ou non ser transmitido as avidas mans daqueles que o procuran. Un libro que, a imitacion do delgado fio vermello da vida, ve na poesia unha herdanza oculta que pasa por enriba de case todo e de case todos. Por iso mesmo, e un libro sobre o amor, semellante neste concepto a case todos os da autora. Mais, a diferenza doutros, "Soños. Arquivos. Cartas" non rende tributo aos amores persoais senon a forza que precisamos para que as cousas que acontecen no dia a dia (as conversas, as lembranzas, os soños, os encontros, os espertares, as noites, os paseos, os poemas) merezan verdadeiramente ser vividas.

Un libro de poemas que traza un percorrido íntimo e, ao tempo, social e colectivo, desde unha perspectiva feminista, articulando un mapa cartográfico que funde o territorial coas lembranzas persoais e o propio corpo."Galicia en bus" e un libro de poemas que traza un percorrido intimo e, ao tempo, social e colectivo, desde unha perspectiva feminista, articulando un mapa cartografico que funde o territorial coas lembranzas persoais e o propio corpo. Este libro, co que a escritora Maria Reimondez gañou a XX edicion do Premio Johan Carballeira do Concello de Bueu, afonda na identidade persoal e na identidade politica establecendo e proxectando unha forte ligazon entre distintos periplos e espazos que se vencellan a memoria, a experiencia, ao pais e ao feminismo."Galicia en bus" e un libro de poemas que traza un percorrido intimo e, ao tempo, social e colectivo, desde unha perspectiva feminista, articulando un mapa cartografico que funde o territorial coas lembranzas persoais e o propio corpo. Este libro, co que a escritora Maria Reimondez gañou a XX edicion do Premio Johan Carballeira do Concello de Bueu, afonda na identidade persoal e na identidade politica establecendo e proxectando unha forte ligazon entre distintos periplos e espazos que se vencellan a memoria, a experiencia, ao pais e ao feminismo.

No seu delta, o Mekong é chamado Río dos nove dragóns, porque abre en grandes brazos e milleiros de canles coma veas dun corpo fluvial. Evoca xungla, mantras budistas e fedor xelatinoso e pegañento do mortal napalm.Coas imaxes televisadas dos bombardeos dos B-52 na memoria da adolescencia, e levando no fardel a dor colectiva da Illa de San Simon, o Portiño, Aranga... ou Sabra e Shatila, Saraxevo, Auschwitz..., o poeta percorre as terras que o rio Mekong irmanda coma un combatente solitario, coma un bo doi, e atopa as cicatrices que cobren o corpo do Vietnam e da Camboxa actuais.As bolboretas do Mekong pretende ser un libro xusto con estes pobos que venceron a maior maquinaria de guerra nunca coñecida e que hoxe rebordan esperanza. A pesar da morte que os marcou, que abrasou a selva e envelenou a terra, colleitan de novo o sementado polas xeracions precedentes. Porque as chuvias calidas do monzon seguen asolagando cada ano os eidos das chairas de arroz.No seu delta, o Mekong é chamado Río dos nove dragóns, porque abre en grandes brazos e milleiros de canles coma veas dun corpo fluvial. Evoca xungla, mantras budistas e fedor xelatinoso e pegañento do mortal napalm.Coas imaxes televisadas dos bombardeos dos B-52 na memoria da adolescencia, e levando no fardel a dor colectiva da Illa de San Simon, o Portiño, Aranga... ou Sabra e Shatila, Saraxevo, Auschwitz..., o poeta percorre as terras que o rio Mekong irmanda coma un combatente solitario, coma un bo doi, e atopa as cicatrices que cobren o corpo do Vietnam e da Camboxa actuais.As bolboretas do Mekong pretende ser un libro xusto con estes pobos que venceron a maior maquinaria de guerra nunca coñecida e que hoxe rebordan esperanza. A pesar da morte que os marcou, que abrasou a selva e envelenou a terra, colleitan de novo o sementado polas xeracions precedentes. Porque as chuvias calidas do monzon seguen asolagando cada ano os eidos das chairas de arroz.

Unha novela sobre o paso da infancia á adolescencia na que resulta doado identificarse co protagonista. Na Galicia da posguerra Xoán vai madurecendo. Xunto a el pasamos da primeira infancia ao ingreso na Universidade, e vivimos as experiencias vitais do protagonista e os acontecementos sociais que lle tocou vivir. A experiencia cotia feita literatura. Unha novela de iniciacion que se atopa entre os libros mais lidos polos adolescentes galegos.