Libros de Poesía en gallego, página 3 de 72

Desde as primeiras composicións líricas galegas até a poesía contemporánez das penúltimas décadas, o patrimonio vexetal e animal, como soporte de imaxes, metáforas ou sinxelas evocacións determina profundamente innumerabeis poemas da literatura galega. O elemento animal e, moi nomeadamente, o vexetal son o espello que reflicte as visions do imaxinario cun esbellamento particualr, con aquel "miroitemente en dessous" do que falaba Mallarme en relacion ao significado do poema

Arroupada por unha constelación de voces amigas, a palabra celebra a plenitude do amor e do sexo, evoca os momentos atrapados e os obxectos marcados, recoñece a impotencia ante o abandono e a perda, reclama a memoria, contempla as identidades esgazadas, abraza quizais a esperanza. Entoa, en suma, un canto a gallardia.Arroupada por unha constelación de voces amigas, a palabra celebra a plenitude do amor e do sexo, evoca os momentos atrapados e os obxectos marcados, recoñece a impotencia ante o abandono e a perda, reclama a memoria, contempla as identidades esgazadas, abraza quizais a esperanza. Entoa, en suma, un canto a gallardia.

Poemas para el combate en esta época de vencidos y derrotas. Una poesía de altura sobre ruinas y frente a ellas. Estos nuevos versos de Xesús Rábade Paredes (Seixas, Cospeito-Lugo, 1949) son un grito para despertar a los rendidos; tambien un lamento contra la desolacion. Se alza en ellos la voz contra los malditos, los ruines y los mercaderes.

Obradoiro Internacional de Traducción Poética en San Simón (Edición e traduccións de Yolanda Castaño).

O presente continuo é o tempo verbal do permanente correr, aparentemente inapreixable porque en canto se toca, convértese automaticamente en pasado. É o tempo do constante movemento, da vida que non cesa, do latexar das relacions que perduran fronte a ventos e mareas, fronte a maremotos, mesmo. Mais se cadra hai xeitos de apreixalo, de abrazalo, de entendelo nun contexto. A traves dos ecos de gravacions, que foron nun momento o inmediato e que de socate volven e forman ondas novas de presente. Presente continuo e esa gravacion atopada no camiño por quen viviu e se deten a esculcar. Unha gravacion que marca os dez anos daquela primeira viaxe a India en 1994, da relacion cambiante e fluida con lugares que xa non definen ben os nomes coñecidos, con culturas, con persoas, con formas de vida que son xa parte do cotian, do ser afortunadamente descentrado. Novamente, o tempo xoga con nos e escoitamos esa gravacion no presente que marca os case vinte anos de enguedellarse coa outra, porque o tempo nunca se deten.Presente continuo e a voz que tenta lembrar que o pasado so ten relevancia cando permite construir un presente diferente.O presente continuo é o tempo verbal do permanente correr, aparentemente inapreixable porque en canto se toca, convértese automaticamente en pasado. É o tempo do constante movemento, da vida que non cesa, do latexar das relacions que perduran fronte a ventos e mareas, fronte a maremotos, mesmo. Mais se cadra hai xeitos de apreixalo, de abrazalo, de entendelo nun contexto. A traves dos ecos de gravacions, que foron nun momento o inmediato e que de socate volven e forman ondas novas de presente. Presente continuo e esa gravacion atopada no camiño por quen viviu e se deten a esculcar. Unha gravacion que marca os dez anos daquela primeira viaxe a India en 1994, da relacion cambiante e fluida con lugares que xa non definen ben os nomes coñecidos, con culturas, con persoas, con formas de vida que son xa parte do cotian, do ser afortunadamente descentrado. Novamente, o tempo xoga con nos e escoitamos esa gravacion no presente que marca os case vinte anos de enguedellarse coa outra, porque o tempo nunca se deten.Presente continuo e a voz que tenta lembrar que o pasado so ten relevancia cando permite construir un presente diferente.

Obra reveladora da extraordinaria forza expresiva do seu autor, que ilumina a carga que o poema leva dentro.

Coidado... coidado, ti, lector; amodo, pois este libro que tes nas túas mans agora mesmo é fráxil coma o punto xusto máxico de unión de dúas cereixas nos días de primavera. Así é. Aínda que este oso, mama, si? e brutalmente sincero coma un temporal na fisterra mais atlantica e animal. O poemario, de innovadora linguaxe poetica, susurranos ao oido, moi baixiño, a maxia, por unha banda, e a brutalidade por outra, que se agocha en algo tan especial como e a maternidade. Pero non so, pois oso, mama, si? non e un libro sobre a maternidade... non; este novo poemario de Maria Lado, fala de todo iso co que irremediablemente conectamos nas nosas vidas, independentemente de quen sexamos; todo ese amor que desprendemos, o medo ao paso do tempo, a nosa evolucion persoal, as dubidas invernais, a calor que acentua cada caricia, cada aperta... en definitiva, do longo e escarpado camiño vital que percorremos todos e cada un de nos. Suso Vaamonde.Coidado... coidado, ti, lector; amodo, pois este libro que tes nas túas mans agora mesmo é fráxil coma o punto xusto máxico de unión de dúas cereixas nos días de primavera. Así é. Aínda que este oso, mama, si? e brutalmente sincero coma un temporal na fisterra mais atlantica e animal. O poemario, de innovadora linguaxe poetica, susurranos ao oido, moi baixiño, a maxia, por unha banda, e a brutalidade por outra, que se agocha en algo tan especial como e a maternidade. Pero non so, pois oso, mama, si? non e un libro sobre a maternidade... non; este novo poemario de Maria Lado, fala de todo iso co que irremediablemente conectamos nas nosas vidas, independentemente de quen sexamos; todo ese amor que desprendemos, o medo ao paso do tempo, a nosa evolucion persoal, as dubidas invernais, a calor que acentua cada caricia, cada aperta... en definitiva, do longo e escarpado camiño vital que percorremos todos e cada un de nos. Suso Vaamonde.

O autor fai unha peneira da poesía que escribiu desde a súa adolescencia até os 35 anos, a idade que Dante consideraba a metade da vida en A Divina Comedia. Cunha forma setenaria, Atravesar o fantasma debruzase sobre os dous temas centrais na vida de calquera ser humano: o eros e o tanatos, dos cales queremos falar e sobre os cales so podemos balbucir.O autor fai unha peneira da poesía que escribiu desde a súa adolescencia até os 35 anos, a idade que Dante consideraba a metade da vida en A Divina Comedia. Cunha forma setenaria, Atravesar o fantasma debruzase sobre os dous temas centrais na vida de calquera ser humano: o eros e o tanatos, dos cales queremos falar e sobre os cales so podemos balbucir.

Eros e coches, calor, velocidade, paixón, mecánica, seducción, códigos de circulación, estradas… unha mestura que nos conducirá, a todo gas, a este novidoso poemario erótico.

ANTOLOX�A PO�TICA

Un home contempla a vida e o paso do tempo desde a terraza dun bar e escribe poemas mentres toma un café. Pero a vida -e o tempo-, coma un agromo que se renova cada día, nunca se detén, nin nas miradas extraviadas dos perdedores, nin na arrogancia indomable dos adolescentes, nin no narcisismo fetichista das redes sociais, nin na estrañeza das avestruces que se ocultan, nin na aceptada resignacion das persoas devoradas pola rutina, nin na ambicion insolente e pretensiosa das motos.Un home contempla a vida e o paso do tempo desde a terraza dun bar e escribe poemas mentres toma un café. Pero a vida -e o tempo-, coma un agromo que se renova cada día, nunca se detén, nin nas miradas extraviadas dos perdedores, nin na arrogancia indomable dos adolescentes, nin no narcisismo fetichista das redes sociais, nin na estrañeza das avestruces que se ocultan, nin na aceptada resignacion das persoas devoradas pola rutina, nin na ambicion insolente e pretensiosa das motos.

Uno de los manuscritos inéditos más esperados de la literatura gallega. En edición facsimilar y respetando fielmente el formato original en el que fue creado. De catro a catro, escrito por Manuel Antonio (Rianxo, 1900-1930) entre los años 1926 y 1927, es uno de los libros de poesia gallega mas relevantes de todos los tiempos. Esta considerado ademas como una de las cimas universales de la poesia vanguardista. El cuidado de esta edicion, que incluye la transcripcion del texto con la identificacion de sus variantes, y la reproduccion de fotografias e ilustraciones, corre a cargo del catedratico de Filoloxia Galega y Portuguesa de la Universidade de Santiago de Compostela, Anxo Tarrio Varela.

«Declárome culpable: / asasinei o eu lírico». Estás convidada, querida persoa lectora, a participar neste crime e a acumular a ficción da cultura de masas e da "high art". Avisada quedas desde agora: