O soño sulagado

Celso Emilio Ferreiro (Celanova, 1912-Vigo, 1979) iniciou desde moi novo unha actividade política e literaria que estaría sempre marcada polo compromiso co país. Cando estalou a guerra, foi obrigado a se incorporar ao exército franquista, condenado a morte e posteriormente indultado. En 1948 fundou en Pontevedra a colección Benito Soto. Establecido en Vigo desde 1949, publicou "O soño sulagado" (1954, Xerais 1991) e dirixiu a colección de poesía Salnés, onde saíu "Longa noite de pedra" (1962, Xerais 1990, Xerais 2002). O impacto desta obra foi enorme, esgotada e multicopiada de man en man. Celso Emilio pasou a ser o símbolo da corrente socialrealista. En 1966 marchou a Caracas, onde se enfrontou co sector máis reaccionario da colectividade galega, contra o que escribiu "Viaxe ao País dos Ananos" (1968, Xerais 2004), poemario co que inicia un rexistro satírico que continuará en "Cantigas de escarnio e maldicir" (1968), no romance de cego "Paco Pixiñas" (1970), en "Os autentes" (1973) e mais en "Antipoemas" (1972). En 1973 instalouse en Madrid. Son desta época os poemarios "Cimenterio privado" (1973), "Onde o mundo se chama Celanova" (1975, Xerais 1991) e o "Libro dos homenaxes" (1979). Como narrador publicou dous únicos libros: "A fronteira infinda" (1972, Xerais 1988) e "A taberna do galo" (1978). Con motivo do vinte e cinco aniversario do seu pasamento, Xerais iniciou a edición das súas obras completas, das que se levan publicado os volumes "Obra narrativa" (Xerais 2003), "Poesía galega completa" (Xerais 2004), "Semblanzas, crónicas e artigos" (Xerais 2005) e, agora, "Birimbao. Poemas de mí para ti (1937-1939)" (Xerais 2020).

Ramiro Fonte nació en Pontedeume (A Coruña) en 1957. Es uno de los escritores representativos de la literatura gallega actual. Entre sus libros de poemas destacan Pasa un segredo (1988), Adeus Norte (1991), Luz do mediodía (1995), Capitán Inverno (1999), y A rocha dos proscritos (2001). Ha recibido los premios Esquío, Crítica de Galicia, Crítica Española, Losada Diéguez, Irmandade do libro y González Garcés. Con Capitán Inverno, que cubre un largo ciclo de su quehacer poético, y que presentamos aquí en su versión castellana, fue, por segunda vez, finalista del Nacional de Literatura. Entre su obra narrativa destaca la novela Os leopardos da lúa (1993). Crítico y ensayista, ha estudiado y editado a diversos poetas, y es autor de As bandeiras do corsario (1995), en el que reflexiona sobre la poesía y algunos poetas fundamentales del siglo XX. Presente en numerosas antologías de poesía gallega y peninsular, con traducción a varias lenguas, es, quizás, el poeta gallego actual que más se ha implicado, con su presencia y su obra, en los últimos debates de la poesía española.