Luísa Villalta

Este libro foi publicado por Luísa Villata en 1992 en Edicións Laiovento, unha editora que daquela tiña pouco mais dun ano de existencia. De feito, o volume que agora reeditamos foi o número 9 da súa coleccion xeral.A peza O incerto señor Don Hamlet, principe de Dinamarca, a pesar da sua transcendencia tanto social como literaria, foi pouco ou case nada estudada ate o momento en que Luisa Villalta abordou a sua analise, unha peza esquecida nos sotos do inmenso edificio que e a obra de Alvaro Cunqueiro.Nacida baixo o signo da polemica, o autor confesa-nos en diversos lugares que esta obra e produto dos moitos anos que pasou a matinar na traxedia de Shakespeare intentando explicar-se a si mesmo a cuestion: quen e Hamlet? Eis a incognita dunha ecuacion que se formula unica e exclusivamente en termos teatrais e cuxas raices se perden nas mais remotas tradicions nordicas.Con este estudo, Luisa Villata procedeu a despexar brillantemente esa incognita e moitas outras que envolven tan suxestivo tema co unico proposito de explicar a xenese e elaboracion da marabillosa solucion que Cunqueiro soubo dar a esa pregunta.

Edición facsímile dun poemario inédito da escritora Luísa Villalta que agora se exhuma, acompañado dun estudo introdutorio que contextualiza a obra no conxunto da produción da autora e dá razón das principais claves literarias que a sosteñen. O texto recuperado forma parte do Legado Luísa Villalta que se custodia no Centro Ramón Piñeiro e constitúe a primeira entrega da Biblioteca Luísa Villalta.

A peza O incerto señor Don Hamlet, Príncipe de Dinamarca foi ate o de hoxe moi pouco estudada e analisada. Çlvaro Cunqueiro ten manifestado que a sua obra dramática e produto dos moitos anos que pasou a matinar na traxedia de Shakespeare, intentando explicar-se a si mesmo a cuestion: quen e Hamlet? Eis a incognita dunha ecuacion que se formula exclusivamente en termos teatrais.

“Como un deses xogos cuxos xogadores van involucrando a outros e estes a outros e así sucesivamente, continuamente. As razóns para facelo ou o tema en xogo son o de menos. Un mero intercambio de cart

Unha nova edición dunha das obras máis comprometidas e feministas da autora homenaxeada no Día das Letras Galegas 2024. No ano 2001, o barrio coruñés do Papagaio, espazo tradicionalmente dedicado á prostitucion, foi derrubado vitima da especulacion inmobiliaria. Durante o proceso de demolicion, a fotografa Maribel Longueira captou coa sua camara as maquinas, as paredes dos edificios e os cascallos, asi como alguns obxectos, testemuñas do que aquelas vivendas acolleran durante anos. Convidada por Maribel, a escritora Luisa Villalta puxo voz a estas imaxes con 19 poemas. Neles mostrase reivindicativa, directa, rotunda e ao mesmo tempo solidaria ao proxectar unha ollada que deixa en evidencia a violencia patriarcal e o estigma sufrido polas mulleres que exercen a prostitucion. A hipocrisia, o oprobio, o abuso, a deshumanizacion ou o anticlericalismo son outros temas presentes nesta obra escrita pouco tempo antes do inesperado falecemento da autora, que se converteu nunha sorte de testamento literario que revela a singularidade dun pulso poetico unico; dunha ollada critica e reivindicativa moldeada pola autoesixencia que sempre se impuxo como creadora.

Unha colección destinada a acoller traballos xornalísticos, reportaxes, entrevistas e mesmo edicións de grandes publicacións que marcaron momentos fundamentais do xornalismo galego.

En concreto, obra que ve a luz en edición póstuma, foi o libro gañador da XII edición do Premio de Poesía Espiral Maior.

Neste volume compílase a narrativa inédita e dispersa de Luísa Villalta, agrupada arredor de cinco bloques: “Preludios e fugas”, “Cartas de amor”, “Manual de cartas de amor”, “Logos” e “Mil caractere

Palabras desatadas, palabras dadas coma beixos, palabras atadas que nos fican dentro, palabras torcidas, palabras de conformidade, palabras sen esquinas, palabras desfeitas, palabras definitivas, palabras insultantes Todas estas e mais, conforman este volume da Poesia inedita e dispersa de Luisa Villalta, que pecha o fresco poliedrico dunha poeta que converte o seu proceso creativo nun constante madurar, onde, devagar, nas suas polas agroman, cal froitos, a musica e as palabras.

Henrique Rabuñal estuda e edita a obra dramática de Luísa Villalta, incluída a peza inédita "Os pasos contados". O teatro ocupa un lugar moi relevante na súa biografía. Lectora e espectadora de teatro, estudosa do "Hamlet" de Cunqueiro, editora e tradutora, complice de autores e autoras, actores e actrices. O seu teatro evoluciona desde o simbolismo e expresionismo a textos onde o feminismo, e tamen a ollada critica sobre a sociedade, estan moi presentes e seguen a ser actuais.

Luísa Villalta entendía a literatura como unha das artes da sedución. E, nestas Formas breves de pensamento, que compilan textos do seu legado literario, maiormente inéditos, sedúcenos na distancia curta e intima da brevidade e a precision.Palabras destiladas ao maximo en forma de aforismos, haikus, reflexions e breves poemas, esencia mesma desa vida tan diferente, a arte, pois nela un pode mentir. Pensamentos e palabras que produciran en ti, lector ou lectora, a conciencia de estar vivo, que se enriquecen coas ilustracions de Alfonso Costa e Carolina Rouco Villalta.

Luísa Villalta acada en 2004 o Premio Espiral Maior de Poesía con En concreto, publicado pos tumamente. Este poemario eríxese sobre o pavimento da cidade hercu lina, ao redor da que xira toda a obra, a sua Cidade Alta, e mesmo toma corporeidade formal en poe mas como Obelisco. Nestes versos Luisa Villalta acada o cume da sua madurez poetica, onde a vontade conceptual e refle xiva e o pouso comprometido e po litico que caracterizan toda a a sua producion chegan a sua expresion mais depurada. Unha homenaxe a sua cidade, coa que se sente profundamente identificada: O meu nome e o da Cidade Alta, escribe a poeta. Esta edicion de Editorial Galaxia acompañase das fotografias de XUR XO LOBATO e dun limiar de ESTIBALIZ ESPINOSA, tamen coruñeses, que con textualiza e explica a obra.

Narrativa reunida (1991-2001) recupera os tres títulos que Luísa Villalta deu ao prelo: Silencio, ensaiamos (1991), Teoría de xogos (1997) e As chaves do tempo (2001). Estas tres obras, fulcrais na c

Recóllese nesta compilación a obra xornalística publicada por Luísa Villalta nas súas columnas do semanario "A Nosa Terra" entre o 4 de xaneiro de 2002 e o 4 marzo de 2004, tan só dous días antes do seu falecemento. Son escritos de variada tematica, mais en todos eles estan presentes as liñas de forza que percorren a sua obra, dende o compromiso coa lingua e a cultura galegas, a militancia cidada, a denuncia social e a loita contra a indulxencia e a conivencia co poder establecido. Di Luisa Villalta que, entre outras moitas cousas, os libros serven para levar as contas pendentes, para poñer ao ar as feridas. E asi o seguen a facer hoxe estas colunas suas, malia os vinte anos que transcorreron. Palabra de Luisa.

O outro lado da música, a poesía publicouse nos solpores dos anos noventa abeirado polo contexto da escrita poética e ensaística declaradamente musicais da súa autora, e cualificado no seu día como un convite a nos abismar polos camiños da metafora e das semifusas, conscientes de que poucos ensaios hai tan acertados sobre a musica e a poesia (Lino Braxe).Neste douto e orixinal ensaio, que agora Editorial Galaxia reedita, levase a cabo unha relectura da historia da poesia galega procurando nesta a presenza substantiva da musica, dende a Idade Media ata as Irmandades da Fala e a epoca Nos, e que converte a obra nun exercicio fundamental para mellor comprender tanto a poesia galega de todo tempo como a propia escritura de Luisa Villalta.

Esta obra recopera os catro títulos que Luisa Villalta dispuxo en vida para a súa publicación: Música reservada (1991), Ruído (1995). Rosa ao interior do ollo (1995) e En concreto (2004). Estes versos converteron a autora nunha das voces mais importantes da poesia galega do noso tempo e consagrarona como unha creadora singular e inimitable.