Libros de Literatura en gallego, página 49 de 246

O capitán William Bligh era un experto en navegar polo Pacífico. En 1787, o Almirantado británico encoméndalle partir cara a Tahití ao mando da Bounty. Entre os pasaxeiros está o mozo John Jacob Turnstile, que embarca como servinte seu para evitar ir ao carcere. O destino converterao en testemuña privilexiada dun episodio que marcou o devir da Armada inglesa.Ilustracion de cuberta de MARC TAEGEREn 1787, ao mando do capitan William Bligh, a fragata Bounty parte cara a Tahiti. O Almirantado britanico encargaralle recoller arbores do pan para transplantalas nas colonias do Caribe. Tratabase de conseguir un produto economico para alimentar os escravos das illas que recollian cana de azucre. Bligh era un experto en navegar polo Pacifico; xa o fixera as ordes do lendario capitan Cook. Como en todas as penosas travesias daquela epoca, a tripulacion tiña por diante unha dura e longa viaxe. John Jacob Turnstile, un adolescente de Portsmouth, esta a piques de ser encarcerado cando lle ofrecen unha ultima oportunidade para evitar a cadea: embarcar na Bounty como paxe do capitan Bligh. John acepta a proposta sen dubidar e asi seria como chega a converterse en testemuña privilexiada dun episodio que marcou o devir da Armada inglesa.En Motin na Bounty (2008), John Boyne achegase a un feito historico xa narrado anteriormente e levado ao cine en tres ocasions, con actores de tanta sona como Clark Gable (1935), Marlon Brando (1962) e Mel Gibson (1987). Pero Boyne narra a viaxe da Bounty cunha ollada orixinal que invita a reflexion e nos presenta un complexo mundo dominado polo poder e pola ambicion.Nesta novela de aventuras, retratase a disciplinada vida do mar e tamen se reflicte o caracter dos personaxes, dende o capitan ata os oficiais e os mariñeiros. O dilema entre o ben e o mal, os arquetipos de heroe e vilan, a lealtade e a traizon, son alguns binomios que xorden neste libro. Situacions limite, valentia e actos de solidariedade son outros ingredientes desta historia tan emocionante.

Este primeiro libro de contos de Xosé Miranda, agora reeditado, revisado e actualizado polo autor, recolle oito pezas de impecable construción e gran forza argumental que van engaiolando ao lector a cada paso. Un libro plural, aberto, no que os relatos parten do cotian para adentrarnos nas perplexidades da vida que sempre acaban por marcar o desenlace. Oito fermosos relatos inquedantes, asombrosos, premonitorios, desacougantes para o lector, pero tamen, sen dubida ningunha, frescos, divertidos, ironicos, escritos nunha lingua axil e capaz, que mestura con habilidade o real e o fantastico para recrear, desde unha poderosa imaxinacion, o onirico, o asombroso, o misterioso. A biblioteca da iguana navega sobre o tema da identidade, especulando, anticipando, creando incomodidade, fatalidade, coma se fose un cruel anecdotario do asombroso, suxerindo unha lectura orixinal e gozosa para os lectores.

Anti natura é unha viaxe polo saber. María Xosé Queizán descobre as trampas e simplifica as teorías que, desde Aristóteles ata Freud, lexitimaron o patriarcado, deténdose nas distintas concepcións do feminismo e apoiandose nos valores racionais de igualdade e xustiza. O saber e quen de mudarnos a mirada e de automodificarnos, de suprimir a opresion e a apropiacion patriarcal; con todo, os cambios non seran inmediatos, a pesar das leis, e nin sequera se produciran de balde: traeran o custo do enfrontamento cos intereses sociais, politicos e economicos acomodados a situacion, asi como un custo de vidas humanas que as mulleres xa estan a pagar. Toda viaxe leva a algures: esta viaxe parte do saber cientifico para rescatar as mulleres da escuridade a que estiveron predestinadas durante seculos para conducilas a luz publica.Anti natura é unha viaxe polo saber. María Xosé Queizán descobre as trampas e simplifica as teorías que, desde Aristóteles ata Freud, lexitimaron o patriarcado, deténdose nas distintas concepcións do feminismo e apoiandose nos valores racionais de igualdade e xustiza. O saber e quen de mudarnos a mirada e de automodificarnos, de suprimir a opresion e a apropiacion patriarcal; con todo, os cambios non seran inmediatos, a pesar das leis, e nin sequera se produciran de balde: traeran o custo do enfrontamento cos intereses sociais, politicos e economicos acomodados a situacion, asi como un custo de vidas humanas que as mulleres xa estan a pagar. Toda viaxe leva a algures: esta viaxe parte do saber cientifico para rescatar as mulleres da escuridade a que estiveron predestinadas durante seculos para conducilas a luz publica.

Raposiño, niño nacido en Barcelona, narra con pelos y señales, el primer encuentro, cuando tenía ocho años, con sus abuelos que nunca habían salido de su aldea, perdida en las montañas gallegas. El abuelo fascinara el alma de Raposiño con la historia de un ciego que lo ve todo, y la abuela llenara su mundo de encanto y ternura. Raposño descubre, en aquellas vacaciones, un mundo que cambiara para siempre su mundo

Sotelo Blanco Edicións publica CÓDIGO POÉTICO de María N. Soutelo Vázquez, obra gañadora do XX Premio de Poesía Eusebio Lorenzo Baleirón, convocado polo Concello de Dodro e coordinado por Helena Villar Janeiro. O xurado deste XX Premio estivo formado por Arturo Diaz Diaz (presidente), Anxo Franco (secretario) e os vogais Marica Campo, Antia Otero, Xesus Rabade Paredes e Rafa Villar.

Laxeiro fronte a si mesmo e fronte a Xosé Otero Abeledo, o "eu" primixenio. Laxeiro nas súas propias palabras, sen intermediarios nin intérpretes, nunha conversa con Carlos G. Reigosa sobre o divino e o humano, e tamen sobre a pintura, o seu desafio radical. Laxeiro por si mesmo, nu diante do espello, espontaneo e vital, sen disfraces... Iso conten este libro. Ben seguro, cando Laxeiro ollou por primeira vez o Portico da Gloria, a sua alma e a do Mestre Mateo xuntaronse nalgun recuncho do Marquesado da Romea e comezaron o seu parrafeo creativo, frutifero e se cadra interminable. Naceu asi o pintor mais intuitivo, enerxico, axitador, libre e rebuldeiro da xeracion de Os Renovadores da Vangarda Historica galega. Rebelde contra as tradicions localistas, Laxeiro converteuse no rexo forxador dunha estetica granitica, sempre fiel as raices, pero tamen en profundo dialogo coas vangardas pictoricas internacionais. Deste xeito puido ser -e foino- un proteico revitalizador dos mitos galegos (na liña de Valle-Inclan e de Cunqueiro), cunha expresion artistica enxebre e universal a vez.Pintor de vigorosa ollada atlantica,, nunca deixou de buscar dentro del a autenticidade que distingue os grandes creadores. Por iso, como ben escribiu X. Anton Castro, Laxeiro e "un dos pintores mais significativos e innovadores da España dos ultimos setenta anos". Algo que ninguen discute no centenario do seu nacemento. Laxeiro por si mesmo, inclue a conversa que ainda permanecia inedita realizada por Carlos G. Reigosa, tres epilogos sobre o xenial pintor de Botos preparados por X. Anton Castro e os pintores Anton Patiño e Leopoldo Novoa, ademais de sesenta e catro paxinas a cor que constituen tanto un percorrido fotobiografico como unha escolma da sua obra pictorica.Laxeiro fronte a si mesmo e fronte a Xosé Otero Abeledo, o "eu" primixenio. Laxeiro nas súas propias palabras, sen intermediarios nin intérpretes, nunha conversa con Carlos G. Reigosa sobre o divino e o humano, e tamen sobre a pintura, o seu desafio radical. Laxeiro por si mesmo, nu diante do espello, espontaneo e vital, sen disfraces... Iso conten este libro. Ben seguro, cando Laxeiro ollou por primeira vez o Portico da Gloria, a sua alma e a do Mestre Mateo xuntaronse nalgun recuncho do Marquesado da Romea e comezaron o seu parrafeo creativo, frutifero e se cadra interminable. Naceu asi o pintor mais intuitivo, enerxico, axitador, libre e rebuldeiro da xeracion de Os Renovadores da Vangarda Historica galega. Rebelde contra as tradicions localistas, Laxeiro converteuse no rexo forxador dunha estetica granitica, sempre fiel as raices, pero tamen en profundo dialogo coas vangardas pictoricas internacionais. Deste xeito puido ser -e foino- un proteico revitalizador dos mitos galegos (na liña de Valle-Inclan e de Cunqueiro), cunha expresion artistica enxebre e universal a vez.Pintor de vigorosa ollada atlantica,, nunca deixou de buscar dentro del a autenticidade que distingue os grandes creadores. Por iso, como ben escribiu X. Anton Castro, Laxeiro e "un dos pintores mais significativos e innovadores da España dos ultimos setenta anos". Algo que ninguen discute no centenario do seu nacemento. Laxeiro por si mesmo, inclue a conversa que ainda permanecia inedita realizada por Carlos G. Reigosa, tres epilogos sobre o xenial pintor de Botos preparados por X. Anton Castro e os pintores Anton Patiño e Leopoldo Novoa, ademais de sesenta e catro paxinas a cor que constituen tanto un percorrido fotobiografico como unha escolma da sua obra pictorica.