Libros de Literatura en gallego, página 63 de 246

«Entramos no novo milenio sen compás», con esta frase comeza este ensaio no que Amin Maalouf intenta explicar como se chegou á deleiba actual do mundo e como se poderá saír dela. Para Maalouf dende o

A traves da análise de numerosos textos, debuxos, planos, gravados, pinturas e fotografías, este libro ofrece un percorrido polos vestixios que quedan dos tempos en que o arquitecto, o decorador ou o pintor ainda non recibian o nome de "escenografo", mais non por iso deixaban de colaborar na invencion e reinvencion do espazo escenico. Unha vision rigorosa e util do lugar onde se desenvolve a ficcion teatral, o espazo de encontro e troco entre publico e actores.

Na «Luzada», a cafetaría de Patricia, conflúen cada mañá os camiños que transitan os personaxes d’ As de bolboreta, a novela de Rosa Aneiros gañadora do Premio Fundación Caixa Galicia de literatura x

Unha ducia de relatos forman esta primeira entrega de Agustín Agra en Xerais Narrativa, que se abre coa narración da irremediable metamorfose, que tras a subida das augas, converte ás protagonistas de "A tarasca", de forma sucesiva en cobras, serpes, serpentas, e, finalmente, en cocas ou tarascas voadoras; e que se pecha con "Teseo no labirinto", onde se convocan os protagonistas mitoloxia clasica. Entremedias, en relatos como "Os limites do inimaxinabel", "Wunderbar" ou "O anel de Coleridge", a irrupcion dun elemento fantastico inesperado axuda a explorar fronteiras descoñecidas da realidade; noutros, como "Na caeira" ou "o Souto dos Gatos", homenaxease de forma explicita a memoria republicana; mentres que, finalmente, no relato "Xogando aos faraons" ou, na case noveliña, "O chintofano", a satira politica e o humor mais retranqueiro centran toda atencion dunha engaiolante lectura.Unha ducia de relatos forman esta primeira entrega de Agustín Agra en Xerais Narrativa, que se abre coa narración da irremediable metamorfose, que tras a subida das augas, converte ás protagonistas de "A tarasca", de forma sucesiva en cobras, serpes, serpentas, e, finalmente, en cocas ou tarascas voadoras; e que se pecha con "Teseo no labirinto", onde se convocan os protagonistas mitoloxia clasica. Entremedias, en relatos como "Os limites do inimaxinabel", "Wunderbar" ou "O anel de Coleridge", a irrupcion dun elemento fantastico inesperado axuda a explorar fronteiras descoñecidas da realidade; noutros, como "Na caeira" ou "o Souto dos Gatos", homenaxease de forma explicita a memoria republicana; mentres que, finalmente, no relato "Xogando aos faraons" ou, na case noveliña, "O chintofano", a satira politica e o humor mais retranqueiro centran toda atencion dunha engaiolante lectura.

Escapado. Do Monte Pindo ao exilio pasando pola illa de San Simón de Luís Lamela García quere lanzar a mensaxe de que é moito máis importante recordar que comprender, por que a memoria sempre pode ser verdadeira, ainda que as veces sexa falsa. Unha novela que quere ser unha cronica na que se mestura a vida e a morte, o pasado e o presente, a realidade e a ficcion. Unha obra de lectura engaiolante que enlaza a historia e a memoria, e nas que as relacions temporais estan, tamen, unidas por espazos reais: o monte do Pindo, Fisterra e a ria de Corcubion, a illa de San Simon, as frontes da guerra civil española, o exilio frances e americano, o desexado retorno as raices do Pindo... Un percorrido pola esperanza perdida e a traxedia dos vencidos dunha guerra civil, a de 1936, que cambiou drasticamente a vida de toda unha xeracion ilusionada e apaixonada. Unha traxedia que, polo que a Teofilo Caamaño se refire, o protagonista principal da narracion, ainda non terminou.Escapado. Do Monte Pindo ao exilio pasando pola illa de San Simón de Luís Lamela García quere lanzar a mensaxe de que é moito máis importante recordar que comprender, por que a memoria sempre pode ser verdadeira, ainda que as veces sexa falsa. Unha novela que quere ser unha cronica na que se mestura a vida e a morte, o pasado e o presente, a realidade e a ficcion. Unha obra de lectura engaiolante que enlaza a historia e a memoria, e nas que as relacions temporais estan, tamen, unidas por espazos reais: o monte do Pindo, Fisterra e a ria de Corcubion, a illa de San Simon, as frontes da guerra civil española, o exilio frances e americano, o desexado retorno as raices do Pindo... Un percorrido pola esperanza perdida e a traxedia dos vencidos dunha guerra civil, a de 1936, que cambiou drasticamente a vida de toda unha xeracion ilusionada e apaixonada. Unha traxedia que, polo que a Teofilo Caamaño se refire, o protagonista principal da narracion, ainda non terminou.

DELIOSe cadaquén usa a praza de garaxe para deixar nela o que lle saia dos... complementos directos, xa me dirás. Empezamos por aí e por onde acabamos, eh? Por onde acabamos? Pensa un pouco Nito.En 1998, no edificio en que vivia daquela, suscitouse unha viva polemica sobre se un propietario podia ter unha piragua na sua praza de garaxe.En 2007 o C.D.G. encomendoume escribir-dirixir unha peza. Aproveitei para dar saida por fin a unha vella teima: botar man daquela anecdota (real ainda que pareza ficcion) e utilizala como metafora sobre a inadaptabilidade aos cambios sociais. Con esa idea e a partir dese arranque argumental, propio dunha comedia, queria que o publico fose descubrindo que nunha das familias da comunidade de propietarios latexaba unha traxedia (ficticia ainda que ben real): a da violencia de xenero.

Ao pé da Laxa da Moa de Antón Cortizas recolle un labor de recolleita e transmisión da riqueza literaria oral do concello de Carnota. É abondoso o número de cantares que se recolleron, así como, adiviñas, trabalinguas, contos, lendas e mais refrans. Unha colectanea, ilustrada por Fino Lorenzo, que da mostra do que esta terra vale e do que poderia valer todo o noso pais de querermonos un pouco mais como colectividade e de sabermos que pese ao imperio do castelan sobre a nosa lingua, pese ao poderio do numero sobre a letra, pese ao andazo da falsa globalizacion e da uniformidade, pese a todo isto e que a Humanidade esta feita de paises pequenos coma o noso, esta feita de recunchos que por seren pequenos son inmensos, porque estan cheos de vontades e de mentes creativas e fantasticas; porque, seguindo as leis naturais, medran e se desenvolven, e rin e choran, e aman e morren na diversidade, na diferenza.

(Retro)visor parte desa feble liña que separa o real da ficción coa vontade de construír un espazo de identidade onde a voz se sinta cómoda. Non en van, este é un poemario confesional, aínda que configura unha confesion prometida que nunca da chegado. Con imaxes de Win Wenders como telon de fondo e creando un lugar de silencio cheo de palabras, (Retro)visor construese a partir da hibridacion de diferentes disciplinas, onde o codigo poetico entrelaza un discurso de longo monologo, de extenso poema intimista con forma de road-movie. Desde o cotian, apreixado nun fotograma de Paris-Texas, a confesion realiza aqui unha viaxe pola estrada interior para chegar a reflexion vital e ao pensamento.