Manuel María Fernández Teixeiro (Outeiro de Rei, 1930) é unha das voces poéticas máis representativas das xeracións de postguerra. É unha das máis fecundas, pois ensaiou os rexistros máis variados: a poesía social, a poesía paisaxística, a poesía de escarnio, a imprecatoria relixiosa... Terra Cha, publicado por vez primeira en 1954, é sen dúbida un dos seus libros máis intensos e logrados, un sentido canto ós eidos da súa pequena patria luguesa onde os homes, a paisaxe, a palabra, o mundo todo acada unha dimensión íntima e poderosa.
Estas dúas pezas de Harol Pinter constitúen unha singular aproximación ó estudio da conducta humana e unha denuncia permanente das diferentes maneiras en que o totalitarismo invade e se instala na vi
Unha poética vital, enredada nun proceso de reconstrucción pero tamén de reconstrucción e aínda de destrucción; se cadra a experiencia que a cercanía da morte nalgún momento poida supoñer, cando a vida pide ser reinventada, como a poesia, como o amor, a brazo aberto
Pasara aquil verao e viñera un invemo que case atuou a toqueiriña de Grieih. Voltara outro verao e outras chuvias, e ao seguinte verao Grieih era un grilo vello, torpe e meio xordo. Estaban lonxanos os tempos en que -case carriola aptera- loitaba contra tecidas falanxes de formigas e vencia arañas e saltons.Agora ben sabia que lle ficaba pouco tempo de vida. Un dos seus fillos xa habia tempo que lle disputara un ventre de femia. Grieih ia andando de vagariño, cos femures entumecidos. Viu unha mantiña de serradela e diu en comela confiado e distraido. Mais a morte, en traxe verde de barbantesa, agachabase tras dil.
A relectura dun clásico convertida nunha das máis grandes pezas do teatro galego de todos os tempos. Cunqueiro revisa nesta obra teatral o Hamlet de Shakespeare para achegar un punto de vista singular e actual sobre a traxedia. O mito do principe danes proximo ao de Edipo. Un texto ambiguo que se achega a correntes do teatro do seculo XX como o existencialismo e o simbolismo.
Celso Emilio Ferreiro (Celanova, 1912- Vigo, 1979) é, sen dúbida, un dos autores máis emblemáticos da literatura galega contemporánea. A autenticidade da súa voz; a forza comunicativa, a tensión emocional, ao longo de toda a súa obra, permanecen constantes en nós. E é que Celso Emilio, nos seus versos, participa, sen reservas, dun apaixonado afán por atopar a lúz e mais a esperanza nun entorno confuso, escurecido polo odio e mais a opresión. Onde o mundo se chama Celanova (1975) constitúe unha verdadeira proclamación: a proclamación do compromiso máis auténtico do poeta con aquilo que lle é tan amado: a terra, a infancia, as paisaxes, os ceos, as xentes da súa terra natal. A presencia da súa muller, Moraima, con quen Celso Emilio establece un apaixonado diálogo, é outra das claves fundamentais do texto. Claves que indaga o poeta Xosé Mª Álvarez Cáccamo, unha das voces novas que máis teñen que dicir no panorama actual da nosa lírica.
Unha boa parte da obra de Xosé Neira Vilas (1928) aliméntase dos seus recordos de infancia: a pequena aldea de Gres á beira do Ulla, que deixou en sendo mozo para emigrar a América en 1949. O escritor volve teimosamente sobre a memoria, agrandada dende a distancia, porque aquí están as raíces, a pequena patria, o principio do mundo. En Aqueles anos do Moncho, publicada por primeira vez en 1977, Neira Vilas recrea de novo aquelas paisaxes nativas que tan ben coñece, homes e mulleres, íntimas xeografías, a sombra do medo e a guerra civil a través do corazón do neno. A madurez plena dun dos nosos clásicos vivos.
En 1595 Álvaro de Mendanha parte de El Callao para a“Terra Australis Incognita”iniciando unha aventura que nom terá desenlace até cinco séculos mais tarde. Com este presuposto seria posível pensar qu
Obra da autoría da Compañía Sarabela e que foi estreada o 12 de febreiro de 1998 na Casa da Cultura do Barco de Valdeorras. Como pon de manifesto na súa introdución os autores e autoras deste magnífico texto dramatico: "Como punto de partida propoñemos a reflexion sobre os limites entre o considerado "normal" e "anormal" nunha sociedade como a nosa, e as dificultades que un ser considerado "anormal" teria dentro da mesma. Deste xeito, Tics, que posue unhas grandes doses de comicidade en determinadas situacions, non podera ser, se cadra, cualificada de obra comica pois deixa esa sensacion agridoce de quen adiviña o drama cotian do "diferente"".
