Libros de Narrativa en gallego, página 11 de 156

Érase unha vez unha casa no medio do Mar. A casa tiña unha torre que miraba o Poñente, unha escalinata no medio das augas e unha árbore, polo levante, que floreaba entre marzo e abril. Alí vivían, namorados, unha muller que tocaba o violonchelo e un pintor engaiolado polo Mar e as súas criaturas, polos segredos que gardan as súas profundidades, os seres marabillosos que el imaxinaba que os poboaban e polas costas de terras afastadas no cabo do mundo, ás que as augas podían conducir se se sabía.

Alguén explicou, unha vez, que envellecer viña sendo o mesmo que escalar unha gran montaña durante toda unha vida. A medida que se ascende faise máis lento e traballoso o camiño, pero, en troques, a mirada volvese libre e a vista que ante nos se ofrece resulta dunha amplitude totalmente descoñecida, serena... mais reconfortante. Ana e unha de tantas mulleres que naceran na segunda decada do seculo XX e que viu rota a sua vida pola marcha do seu ser mais querido a outra beira do oceano na procura duns pesos... e por unha guerra que nunca tiña que ter comezado... pola soidade, pola xenreira. Sentese, cando era moza, case unha nena, na obriga de abandonar a sua casa, a sua familia, coa soa idea de afastarse de todo para sempre, tentando ao mesmo tempo fuxir dos recordos que ameazaban con relala por dentro. A cidade da Coruña acolleuna cos brazos abertos e ali permanece durante corenta anos. Consegue co tempo o seu proposito de borrar o pasado. As circunstancias levana de novo a sua terra. Un fortuito accidente conducea a un fogar da terceira idade que construiron preto da aldea que a viu nacer. Desde ali pode contemplar a diario todos os recantos nos que reverdecen outra vez, as lembranzas que cria durmidas... Ana ten algo mais de sesenta anos...

«Entramos no novo milenio sen compás», con esta frase comeza este ensaio no que Amin Maalouf intenta explicar como se chegou á deleiba actual do mundo e como se poderá saír dela. Para Maalouf dende o

Na «Luzada», a cafetaría de Patricia, conflúen cada mañá os camiños que transitan os personaxes d’ As de bolboreta, a novela de Rosa Aneiros gañadora do Premio Fundación Caixa Galicia de literatura x

Os membros da Red Temática de Investigación sobre Literatura Infantil y Juvenil del Marco Ibérico e Iberomareicano (LIJMI), coa colaboración doutros investigadores convidados, reúnen neste volume un conxunto de estudos, destinados fundamentalmente a todos aqueles que desenvolven labores de mediacion, centrados na Poesia infantil e xuvenil no seculo XXI (2000-2008). Tras dunha introducion teorica na que se repasan a historia e as caracteristicas que adoitan identificar o xenero, incidese no valor da poesia a hora de educar a sensibilidade, desenvolver a creatividade e fomentar o espirito critico desde as primeiras idades e defendese a sua presenza nas aulas mediante unha boa seleccion de textos que acolla tanto os escritos expresamente para a infancia e a mocidade como aqueloutros cun destinatario universal. A seguir incluense enfoques panoramicos que abordan o xenero no periodo estudado nas literaturas castela, catala, galega, portuguesa e vasca, co engadido de tres achegas que estudan a poesia no ambito literario aleman, brasileiro e ingles.O volume inclue ademais unha seleccion de poemarios, trece dos cales son obxecto dun comentario pormenorizado, co fin de facilitarlles aos mediadores e mediadoras algunhas claves de aproximacion para o seu uso na educacion literaria.Os membros da Red Temática de Investigación sobre Literatura Infantil y Juvenil del Marco Ibérico e Iberomareicano (LIJMI), coa colaboración doutros investigadores convidados, reúnen neste volume un conxunto de estudos, destinados fundamentalmente a todos aqueles que desenvolven labores de mediacion, centrados na Poesia infantil e xuvenil no seculo XXI (2000-2008). Tras dunha introducion teorica na que se repasan a historia e as caracteristicas que adoitan identificar o xenero, incidese no valor da poesia a hora de educar a sensibilidade, desenvolver a creatividade e fomentar o espirito critico desde as primeiras idades e defendese a sua presenza nas aulas mediante unha boa seleccion de textos que acolla tanto os escritos expresamente para a infancia e a mocidade como aqueloutros cun destinatario universal. A seguir incluense enfoques panoramicos que abordan o xenero no periodo estudado nas literaturas castela, catala, galega, portuguesa e vasca, co engadido de tres achegas que estudan a poesia no ambito literario aleman, brasileiro e ingles.O volume inclue ademais unha seleccion de poemarios, trece dos cales son obxecto dun comentario pormenorizado, co fin de facilitarlles aos mediadores e mediadoras algunhas claves de aproximacion para o seu uso na educacion literaria.

José Costa é un escritor brasileiro que, de retorno dunha convención internacional de escritores anónimos celebrada en Estambul, chega unha noite a Budapest a causa dun problema técnico no avión. Alí queda cativado pola cidade e pola misteriosa lingua dos seus habitantes, ''a unica lingua do mundo que o demo respecta''. A ilustracion da cuberta e de MARC TAEGERJosé Costa é un escritor brasileiro que, de retorno dunha convención internacional de escritores anónimos celebrada en Estambul, chega unha noite a Budapest a causa dun problema técnico no avión. Alí queda cativado pola cidade e pola misteriosa lingua dos seus habitantes, a unica lingua do mundo que o demo respecta, segundo un proverbio maxiar. Unha lingua que o invitara a desexar ser outro e a mergullarse de cheo nunha cultura tan diferente a brasileira. De volta en Brasil, Costa decidira deixar todo o que ten: a sua cidade e mesmo a sua familia, e volvera a Budapest para iniciar unha nova vida. Instalase na capital hungara coa enigmatica Kriska, que lle ensinara o idioma e coa que tera unha relacion sentimental.Ese ambiente novidoso, rodeado de palabras exoticas, provocara unha sucesion de acontecementos surrealistas e cheos de humor, ata o punto de que o protagonista desdobrara a sua personalidade, convertendose en Zsose Kosta. Ese intenso proceso de inmersion linguistica da lugar a un relato literariamente denso, sobre o amor entre persoas de distintas culturas, que afonda nas raices da identidade, mais fraxil e volatil do aparente. Chico Buarque presenta unha historia orixinal chea de musicalidade e referencias a sonoridade das palabras, con interesantes achegas sobre o proceso creativo do escritor e un sorprendente final.Budapest, que gañou o Premio Jabuti, adaptouse tamen ao cinema. O seu autor esta unido por lazos sentimentais a Hungria, ata o punto de que os nomes propios da novela -personaxes, ruas, restaurantes...- son os apelativos dos xogadores de futbol -outra das suas paixons- da seleccion hungara no ano 1954.

Un país a medio facer de Fran Alonso busca as claves da evolución da cultura galega nos últimos vinte anos a través das voces dos protagonistas. Hai 20 anos, as casas de ladrillo sen recubrir constituian, na opinion de Manuel Rivas, unha boa metafora de Galicia; un descoñecido Xurxo Souto teimaba en inventar Os Diplomaticos de Monte Alto mentres Reixa preparaba o programa Sitio Distinto para a TVG; Uxia comezaba a sua andaina musical en solitario e o teatro galego vivia dias de polemica. Algunhas das entrevistas foron contestadas e, globalmente, reflicten a cultura dun pais que buscaba obsesivamente a sua normalidade. Apenas pasaran algo mais dunha ducia de anos desde a fin da ditadura, remataban os 80 ou albiscabanse os desinhibidos 90. A traves de entrevistas feitas naquela epoca, reconstruese agora o pulso cultural dun tempo en que Galicia era un pais a medio facer e vivia ese feito de xeito obsesivo. Logo, o libro salta no tempo e viaxa, vinte anos despois, a unha Galicia que parece normal. ¿E normal? ¿Que cambiou na cultura galega nestes vinte anos?Un país a medio facer de Fran Alonso busca as claves da evolución da cultura galega nos últimos vinte anos a través das voces dos protagonistas. Hai 20 anos, as casas de ladrillo sen recubrir constituian, na opinion de Manuel Rivas, unha boa metafora de Galicia; un descoñecido Xurxo Souto teimaba en inventar Os Diplomaticos de Monte Alto mentres Reixa preparaba o programa Sitio Distinto para a TVG; Uxia comezaba a sua andaina musical en solitario e o teatro galego vivia dias de polemica. Algunhas das entrevistas foron contestadas e, globalmente, reflicten a cultura dun pais que buscaba obsesivamente a sua normalidade. Apenas pasaran algo mais dunha ducia de anos desde a fin da ditadura, remataban os 80 ou albiscabanse os desinhibidos 90. A traves de entrevistas feitas naquela epoca, reconstruese agora o pulso cultural dun tempo en que Galicia era un pais a medio facer e vivia ese feito de xeito obsesivo. Logo, o libro salta no tempo e viaxa, vinte anos despois, a unha Galicia que parece normal. ¿E normal? ¿Que cambiou na cultura galega nestes vinte anos?

Os círculos agochados da realidade emerxen como espirais de fume, en inesquecibles imaxes poéticas, pero tamén en forma de refachos de vento e chuvia, de tormentas que desvelan perturbadores segredos e vidas conmovedoras.A señora do pazo, Misia, relata como os trescentos corvos que debuxan a paisaxe do ceo son os poetas-guerreiros do ultimo rei de Galicia. Un sacerdote, Don Xil, explicalle a unha moza campesiña, Rosa, que as pinturas das fermosisimas mulleres que se descobren nas paredes da igrexa son retratos de pecadoras. Un rato, Matacans, cazador furtivo na sua primeira vida, e atrapado por un gato que non e outro que o gaiteiro e anarquista Arturo de Lousame. Un morcego, Gaspar, relatalle o seu suicidio a un lagarto que vai en peregrinacion a San Andres de Teixido...Todo fala. Persoas, animais e paxaros recrean a identidade universal do sentimento. Viaxan do pasado ao presente e contra a adversidade. E as suas voces, feitas de humor e tenrura, tecen esta gran novela de Manuel Rivas, agora reeditada e revisada de forma definitiva polo autor.Os círculos agochados da realidade emerxen como espirais de fume, en inesquecibles imaxes poéticas, pero tamén en forma de refachos de vento e chuvia, de tormentas que desvelan perturbadores segredos e vidas conmovedoras.A señora do pazo, Misia, relata como os trescentos corvos que debuxan a paisaxe do ceo son os poetas-guerreiros do ultimo rei de Galicia. Un sacerdote, Don Xil, explicalle a unha moza campesiña, Rosa, que as pinturas das fermosisimas mulleres que se descobren nas paredes da igrexa son retratos de pecadoras. Un rato, Matacans, cazador furtivo na sua primeira vida, e atrapado por un gato que non e outro que o gaiteiro e anarquista Arturo de Lousame. Un morcego, Gaspar, relatalle o seu suicidio a un lagarto que vai en peregrinacion a San Andres de Teixido...Todo fala. Persoas, animais e paxaros recrean a identidade universal do sentimento. Viaxan do pasado ao presente e contra a adversidade. E as suas voces, feitas de humor e tenrura, tecen esta gran novela de Manuel Rivas, agora reeditada e revisada de forma definitiva polo autor.

Este libro de relatos está composto dun par de ducias de achegamentos a ese terreo máxico, de puro realista, co que Vicente Araguas asegura manter unha relación carnal. E afellas que a través deste relatorio imos vendo como o erotismo e mais a chamada telurica van ensamblando un conxunto onde a melancolia dos perdedores canxa coas maneiras nobres de quen miran como as luces do derradeiro tranvia abren paso a ollada riba da memoria, sentimental e historica. Personaxes neboentos xunto a outros tan certos como Marcelino, saindo do Hispano-Argentino o veran do gol a Rusia, ou Brigitte Bardot a erguer saudades que se debruzan no rio onde unha cucaña dispon un xamon no seu remate. Mentres hai quen se desfai, literalmente, entre das ponlas das arbores e o neno Fandiño en canto de facer caligrafia prefire escoitar unha historia de amor que ala foi no comboio descendente. Un libro que se move entre o real e o pintado, a metade do camiño que vai entre Norma Jean e ese homiño namorado dunha rapaza, suicida que non foi ainda. Un libro que nos fala da froita madura recollida por un autor, agora que e ano hernandino, tan "perico en luas" como o seu conto homonimo.Este libro de relatos está composto dun par de ducias de achegamentos a ese terreo máxico, de puro realista, co que Vicente Araguas asegura manter unha relación carnal. E afellas que a través deste relatorio imos vendo como o erotismo e mais a chamada telurica van ensamblando un conxunto onde a melancolia dos perdedores canxa coas maneiras nobres de quen miran como as luces do derradeiro tranvia abren paso a ollada riba da memoria, sentimental e historica. Personaxes neboentos xunto a outros tan certos como Marcelino, saindo do Hispano-Argentino o veran do gol a Rusia, ou Brigitte Bardot a erguer saudades que se debruzan no rio onde unha cucaña dispon un xamon no seu remate. Mentres hai quen se desfai, literalmente, entre das ponlas das arbores e o neno Fandiño en canto de facer caligrafia prefire escoitar unha historia de amor que ala foi no comboio descendente. Un libro que se move entre o real e o pintado, a metade do camiño que vai entre Norma Jean e ese homiño namorado dunha rapaza, suicida que non foi ainda. Un libro que nos fala da froita madura recollida por un autor, agora que e ano hernandino, tan "perico en luas" como o seu conto homonimo.