Libros de Narrativa en gallego, página 18 de 156

Continuando no ronsel de Pensa nao, esta nova novela de Anxo Angueira lévanos agora a fins dos sesenta, ós anos en que se organiza a primeira resistencia activa antifranquista. E lévanos a bordo dun pequeno galeon a vela que lle da o titulo, Iria, e que se converte no grande protagonista. As suas travesias pola Arousa e as suas remontadas polo Ulla, descritas co lexico nautico ainda vivo, parecen as veces concibidas como unha dura proba de resistencia, de escritura e de lectura, na que o autor e o lector viven embarcados.Entretecido coas viaxes do galeon, o traballo na construcion dun canal de regadio funciona como contrapunto obreiro e labrego que contrapesa o protagonismo do mundo mariñeiro. Pero tamen e toda unha metafora social e politica da epoca. Cosendo todolos fios, as entremesturadas historias de afogados semellan unha memoria polifonica do Ulla e mais da Arousa.Concibida e escrita sen concesions, Iria e un poderoso exercicio literario que nos leva a bordo, coma en Manoel Antonio, e nos emproa cara a horizontes nunca antes navegados. Unha novela memorable, un fito na narrativa galega contemporanea.Continuando no ronsel de Pensa nao, esta nova novela de Anxo Angueira lévanos agora a fins dos sesenta, ós anos en que se organiza a primeira resistencia activa antifranquista. E lévanos a bordo dun pequeno galeon a vela que lle da o titulo, Iria, e que se converte no grande protagonista. As suas travesias pola Arousa e as suas remontadas polo Ulla, descritas co lexico nautico ainda vivo, parecen as veces concibidas como unha dura proba de resistencia, de escritura e de lectura, na que o autor e o lector viven embarcados.Entretecido coas viaxes do galeon, o traballo na construcion dun canal de regadio funciona como contrapunto obreiro e labrego que contrapesa o protagonismo do mundo mariñeiro. Pero tamen e toda unha metafora social e politica da epoca. Cosendo todolos fios, as entremesturadas historias de afogados semellan unha memoria polifonica do Ulla e mais da Arousa.Concibida e escrita sen concesions, Iria e un poderoso exercicio literario que nos leva a bordo, coma en Manoel Antonio, e nos emproa cara a horizontes nunca antes navegados. Unha novela memorable, un fito na narrativa galega contemporanea.

Trátase dunha novela coral na que se cruzan personaxes dispares observados desde un igualador ángulo límite.A cama é un obxecto que gaña co claroscuro. Os pacientes dun hospital saben que a intimidade se desprende ao xeito dunha gran carapola, ao tempo que van nacendo moitas emocions lentas e algunha que outra vertixinosa.Un ataque de indignacion e imbecilidade pode chegar a consumir trescentas calorias.A pituitaria e a amigdala son duas grandes descoñecidas. O frio e branco porque as sinestesias suceden; ademais, non e verdade que a auga sexa insipida: sabe a sede. E por suposto, hai partes do corpo que nin sequera sospeitamos que existen.Os personaxes masculinos olen a carballo rebolo; os femininos, a figueiras novas e a tinta roubada. A camara enfoca os seus rostros e converteos en personaxes contrapicados, secundarios ou relevantes, imperfectos ou sublimes, pequenos cameos que saen ao paso dun narrador omnisciente e irresponsable que abandona as suas funcions. A sua memoria e unha ollada impresionista que, con pinceladas breves, nos recorda que calquera tempo pasado foi moi mellorable.

Atlántida, Atlantis, Atl. O continente perdido. Moito se ten falado desta terra lendaria sen que aínda hoxe se conseguise demostrar a súa existencia, mais tampouco a súa falsidade. Diríase que os humanos precisamos coma do aire de espazos que desafian o rigor da razon para situarmos neles as nosas arelas mais intimas, as nosas imaxinacions, tamen as nosas perplexidades.Atl propon un novo achegamento ao asunto da Atlantida desde o eido da creacion literaria, mais un achegamento iluminado coas luces converxentes da historia e o mito, a ciencia e a intuicion, a cronica e a fabula. A traves do retrato dunha sociedade posibel, no que se lle outorga un forte protagonismo a politica, ao desenvolvemento tecnoloxico, ao pensamento e as rutinas da vida cotia, e que ven ser unha proxeccion inevitabel do mundo coñecido, asistimos a un demorado relato de tensions e intrigas que artellan unha explicacion non de todo inverosimil dos acontecementos que levaron ao seu traxico final.Cun certo alento de fondo epico e unha vaga intencion exemplarizante nunha novela clasica de accion, Atl aborda asemade unha revision dos elementos mais comuns da ficcion cientifica, dandolles un novo sentido e xuntandoos nunha mesma trama asombrosamente coherente.Situado nalgun mar do noso interior mais profundo e nun tempo que pode ser calquera, velai Atl, o continente perdido, esa historia que sempre volve.Atlántida, Atlantis, Atl. O continente perdido. Moito se ten falado desta terra lendaria sen que aínda hoxe se conseguise demostrar a súa existencia, mais tampouco a súa falsidade. Diríase que os humanos precisamos coma do aire de espazos que desafian o rigor da razon para situarmos neles as nosas arelas mais intimas, as nosas imaxinacions, tamen as nosas perplexidades.Atl propon un novo achegamento ao asunto da Atlantida desde o eido da creacion literaria, mais un achegamento iluminado coas luces converxentes da historia e o mito, a ciencia e a intuicion, a cronica e a fabula. A traves do retrato dunha sociedade posibel, no que se lle outorga un forte protagonismo a politica, ao desenvolvemento tecnoloxico, ao pensamento e as rutinas da vida cotia, e que ven ser unha proxeccion inevitabel do mundo coñecido, asistimos a un demorado relato de tensions e intrigas que artellan unha explicacion non de todo inverosimil dos acontecementos que levaron ao seu traxico final.Cun certo alento de fondo epico e unha vaga intencion exemplarizante nunha novela clasica de accion, Atl aborda asemade unha revision dos elementos mais comuns da ficcion cientifica, dandolles un novo sentido e xuntandoos nunha mesma trama asombrosamente coherente.Situado nalgun mar do noso interior mais profundo e nun tempo que pode ser calquera, velai Atl, o continente perdido, esa historia que sempre volve.

A comezos da década dos 60 do século XX -unha década realmente « prodixiosa» na perspectiva de determinados analistas e, desde logo, de moitos daqueles que a protagonizaron- o mundo enteiro vive mom

A da prima Concha é, sen dúbida, unha historia singular. Homes singulares na vida, se cadra, hai moitos. Algúns mesmo chegan a ser recoñecidos pola forza desa singularidade. No caso das mulleres -se cadra non, seguro-, o recoñecemento e para moi poucas. A vara de medir non e a mesma. Mais elas estan ai, Concha esta ai. So de cando en vez, a vida anonima dalgunha muller coma ela sae a luz e erixese, grandiosa, na afirmacion da sua rebeldia. A familia Pereira, o clan de Concha, alicerzaba a sua identidade na gran mentira da aparencia. So Fernando foi quen de buscar a verdade da sua curma. A historia da Faneca Brava non e das que se escriban con pomposas letras maiusculas, pero e tan real e intrigante que enche ao lector ou lectora do desexo de pescudar toda a verdade sobre esa ovella negra dunha familia que a fixo desaparecer da sua existencia.A da prima Concha é, sen dúbida, unha historia singular. Homes singulares na vida, se cadra, hai moitos. Algúns mesmo chegan a ser recoñecidos pola forza desa singularidade. No caso das mulleres -se cadra non, seguro-, o recoñecemento e para moi poucas. A vara de medir non e a mesma. Mais elas estan ai, Concha esta ai. So de cando en vez, a vida anonima dalgunha muller coma ela sae a luz e erixese, grandiosa, na afirmacion da sua rebeldia. A familia Pereira, o clan de Concha, alicerzaba a sua identidade na gran mentira da aparencia. So Fernando foi quen de buscar a verdade da sua curma. A historia da Faneca Brava non e das que se escriban con pomposas letras maiusculas, pero e tan real e intrigante que enche ao lector ou lectora do desexo de pescudar toda a verdade sobre esa ovella negra dunha familia que a fixo desaparecer da sua existencia.

Casiano Cendán Rocha, un home de idade que vive nunha residencia, fai memoria da súa vida a través das conversas coa súa neta Aldara, que remexe nel os sedimentos máis íntimos. Canto importa o corpo? Que lle sucede a un neno que non medra como e debido? Para Casiano, durante a infancia e a puberdade, o seu corpo foi fonte de desacougo e estrañeza. Logo, xa adulto, a sua paixon por Africa converteuse no referente dunha existencia chea e dorida. As visitas da sua neta actuan como o catalizador de inesperados procesos intimos. Casiano debulla recordos para compoñer a esquecida historia da sua nenez e puberdade. Desde a chegada da Coca-Cola ate a traizon da Transicion, e retratada unha epoca que case todos queren esquecer. Na lembranza desfilaran as angueiras de Nito, un neno de anomalo e lento medrar, a sua perplexidade ante a rareza, a dor da diferenza, a educacion relixiosa, a perda da inocencia, o asalto da sexualidade...Aldara recibe estrañada as disertacions do avo, visita tras visita, desde a historia de Papa Noel ate a termodinamica da vida, desde a literatura ate as vantaxes da morte. Unha desolada lucidez, non exenta de humor, percorre o texto desta novela na voz do narrador. As vidas de Nito e unha novela escrita cun enorme poder evocativo e cunha vontade estilistica arrebatadora.Casiano Cendán Rocha, un home de idade que vive nunha residencia, fai memoria da súa vida a través das conversas coa súa neta Aldara, que remexe nel os sedimentos máis íntimos. Canto importa o corpo? Que lle sucede a un neno que non medra como e debido? Para Casiano, durante a infancia e a puberdade, o seu corpo foi fonte de desacougo e estrañeza. Logo, xa adulto, a sua paixon por Africa converteuse no referente dunha existencia chea e dorida. As visitas da sua neta actuan como o catalizador de inesperados procesos intimos. Casiano debulla recordos para compoñer a esquecida historia da sua nenez e puberdade. Desde a chegada da Coca-Cola ate a traizon da Transicion, e retratada unha epoca que case todos queren esquecer. Na lembranza desfilaran as angueiras de Nito, un neno de anomalo e lento medrar, a sua perplexidade ante a rareza, a dor da diferenza, a educacion relixiosa, a perda da inocencia, o asalto da sexualidade...Aldara recibe estrañada as disertacions do avo, visita tras visita, desde a historia de Papa Noel ate a termodinamica da vida, desde a literatura ate as vantaxes da morte. Unha desolada lucidez, non exenta de humor, percorre o texto desta novela na voz do narrador. As vidas de Nito e unha novela escrita cun enorme poder evocativo e cunha vontade estilistica arrebatadora.

A publicación destas novelas curtas, ou relatos, quere dar a coñecer parte da obra literaria do escritor muxián. En 1918 os escritores das Irmandades da Fala, interesados en crearen a narrativa galega moderna, convocaron un premio literario en A Nosa Terra, do que saiu gañadora a obra O diputado por Beiramar de Gonzalo Lopez Abente. Iniciou asi unha fecunda carreira narrativa coa publicacion de O novo xuez (1922), Buserana (1925) e Fuxidos (1926), obra que representa a madurez expresiva do autor. Ambientadas na costa, o mar xogara un papel fundamental na accion dalgunha delas.A publicación destas novelas curtas, ou relatos, quere dar a coñecer parte da obra literaria do escritor muxián. En 1918 os escritores das Irmandades da Fala, interesados en crearen a narrativa galega moderna, convocaron un premio literario en A Nosa Terra, do que saiu gañadora a obra O diputado por Beiramar de Gonzalo Lopez Abente. Iniciou asi unha fecunda carreira narrativa coa publicacion de O novo xuez (1922), Buserana (1925) e Fuxidos (1926), obra que representa a madurez expresiva do autor. Ambientadas na costa, o mar xogara un papel fundamental na accion dalgunha delas.

Trátase dunha recopilación de artigos de prensa de Xosé Luís Méndez Ferrín, arestora Presidente da Real Academia Galega, publicados no Faro de Vigo, Hoja del Lunes, etc., que teñen un denominador común ao referirse a lendas, tradicións, etimoloxía ou microtoponimia e como non, ¡madía leva!, a problemas dese abstracto xeográfico que deuse en chamar "Terra de Turonio", problemas algún, que malfaladamente, seguen sen resolverse.

Premio Manuel Lueiro Rey de Novela Curta 2011Cando a literatura se reviste coa pel da música, xorde Outono aquí, novela que, dende un íntimo diálogo entre sociedade, identidade e individuo, asume a escrita da modernidade, por esa fuxida de todo intento de solideza, como se todo, voces e silencios, acabasen por se esluir no ar da desmemoria do que fomos, seres nados en aldeas feridas pola coitelada sangrante de autovias mal trazadas, que obrigan aos seus habitantes a asumiren todas as formas inimaxinables de deshumanizacion nos barrios obreiros das cidades emerxentes. Son vidas de desacougo, angustia, soidade, rancor e contas pendentes. Outono aqui e, sen dubida, un achegamento a eses seres forxados en espazos de miseria moral e fisica e a sua decadencia, a ignonimia de actos cometidos no nome da honra familiar vilipendiada, aos fillos e fillas deses seres e as suas feridas. E o caso de Xoan e Guillerme, os protagonistas, que loitan por reconstruir a sua identidade a partir de falsos certificados de nacemento, historiais medicos de prognostico incerto, segredos nunca antes confesados, fotografias veladas e tantas lembranzas esquecidas que, ao verbalizalas, conteñen unha soidade, ateigada, no entanto, de fisgoas de felicidade. Guillerme vese obrigado a viaxar a Gante, unha anonima cidade europea, un lugar con prazas, estatuas, castelos turisticos e barrios obreiros, tan igual e tan diferente coma calquera outro, para recuperar unha herdanza que lle pertence de seu e escoitar tamen as palabras de perdon de Xoan, o seu exitoso irman musico, mais nesa viaxe non so atopara a verdade dos feitos, senon tamen unha man calida e amable que o axuda a sair da espiral da vertixe e, sobre todo, a cicatrizar tantas feridas abertas.

Fortunato de Trasmundi é a historia dun curioso personaxe dun fantástico país, o paraíso secreto das Sete parroquias, que sae a percorrer o mundo pola Galicia toda e, aquí e acolá, coñece tipos, historias e situacions que permiten o autor a caricatura de todos nos, figuracion e parodia do tempo e da sociedade que vivimos.O primeiro de maio en Vigo, un linguista sabio en Compostela, a unidade sindical, as liortas do futbol, a economia sumerxida na confeccion, a memoria dos devanceiros, o alcalde de Lugo, cregos, xornalistas, estudiantes, pescadores nas Malvinas, corvos mensaxeiros e algunha meiga veñen e van por estas paxinas cun ritmo trepidante e a imaxinacion desbocada.Os antigos principes ou señores da cabaleria saian os camiños a ver mundo e a iniciarse na vida. Asi fai tamen Fortunato, que deixa o seu Cuspedriños secreto e anda o pais identificando os seus, habitantes misteriosos dun pobo misterioso.Velaqui unha historia fundamentalmente divertida, un divertimento que confirma no xenero da novela a quen todos recoñecen como un dos nosos primeiros poetas.Fortunato de Trasmundi é a historia dun curioso personaxe dun fantástico país, o paraíso secreto das Sete parroquias, que sae a percorrer o mundo pola Galicia toda e, aquí e acolá, coñece tipos, historias e situacions que permiten o autor a caricatura de todos nos, figuracion e parodia do tempo e da sociedade que vivimos.O primeiro de maio en Vigo, un linguista sabio en Compostela, a unidade sindical, as liortas do futbol, a economia sumerxida na confeccion, a memoria dos devanceiros, o alcalde de Lugo, cregos, xornalistas, estudiantes, pescadores nas Malvinas, corvos mensaxeiros e algunha meiga veñen e van por estas paxinas cun ritmo trepidante e a imaxinacion desbocada.Os antigos principes ou señores da cabaleria saian os camiños a ver mundo e a iniciarse na vida. Asi fai tamen Fortunato, que deixa o seu Cuspedriños secreto e anda o pais identificando os seus, habitantes misteriosos dun pobo misterioso.Velaqui unha historia fundamentalmente divertida, un divertimento que confirma no xenero da novela a quen todos recoñecen como un dos nosos primeiros poetas.

Cando Enderezo descoñecido se publicou por primeira vez en 1938 causou gran sensación pola crueza coa que expoñía diante da opinión pública norteamericana o veleno do nazismo dende os seus inicios. Axiña obtivo vendas espectaculares e foi editada en Inglaterra e traducida a outras linguas, sendo considerada como unha obra perfecta. En 1939, a traduccion holandesa desapareceu das librerias e, coincidindo coa ocupacion nazi, a unica presencia da novela en Europa foi na lista de libros prohibidos do Reichskommisar. A historia permaneceu descoñecida no continente durante sesenta anos mais, malia o impacto e o gran exito que acadara nos Estados Unidos e Inglaterra. Trala sua reedicion en 1995, para conmemorar o cincuenta aniversario da liberacion dos campos de concentracion, chegou as mans de Henri Dougier, o editor frances da revista Autrement, quen decidiu publicala convencido da sua importancia para as victimas do nazismo e para toda a comunidade europea. A partir de enton, a novela foi traducida ao italiano, hebreo, aleman, grego, noruegues, sueco, danes, portugues, español e catalan. Agora, Xerais ofrecea en edicion galega, traducida por Emma Lazare Rodriguez.Escrita en forma epistolar pola norteamericana Kressman Taylor, Enderezo descoñecido conta a sorprendente historia de dous amigos e socios propietarios dunha galeria de arte en California, Max Eisenstein, xudeu estadounidense, e Martin Schulse, aleman, que retorna ao seu pais en 1932, coincidindo co ascenso do partido nazi. Esta obra, breve e intensa, representa un dos mais estarrecedores alegatos contra o nazismo, cuxo rostro perverso se nos fai patente ao longo da correspondencia entre os dous personaxes. Aclamada pola critica de todo o mundo, foi considerada polo The New York Times Book Review como "a denuncia mais efectiva que se pode facer contra o nazismo en literatura de ficcion. E a perfeccion mesma".Cando Enderezo descoñecido se publicou por primeira vez en 1938 causou gran sensación pola crueza coa que expoñía diante da opinión pública norteamericana o veleno do nazismo dende os seus inicios. Axiña obtivo vendas espectaculares e foi editada en Inglaterra e traducida a outras linguas, sendo considerada como unha obra perfecta. En 1939, a traduccion holandesa desapareceu das librerias e, coincidindo coa ocupacion nazi, a unica presencia da novela en Europa foi na lista de libros prohibidos do Reichskommisar. A historia permaneceu descoñecida no continente durante sesenta anos mais, malia o impacto e o gran exito que acadara nos Estados Unidos e Inglaterra. Trala sua reedicion en 1995, para conmemorar o cincuenta aniversario da liberacion dos campos de concentracion, chegou as mans de Henri Dougier, o editor frances da revista Autrement, quen decidiu publicala convencido da sua importancia para as victimas do nazismo e para toda a comunidade europea. A partir de enton, a novela foi traducida ao italiano, hebreo, aleman, grego, noruegues, sueco, danes, portugues, español e catalan. Agora, Xerais ofrecea en edicion galega, traducida por Emma Lazare Rodriguez.Escrita en forma epistolar pola norteamericana Kressman Taylor, Enderezo descoñecido conta a sorprendente historia de dous amigos e socios propietarios dunha galeria de arte en California, Max Eisenstein, xudeu estadounidense, e Martin Schulse, aleman, que retorna ao seu pais en 1932, coincidindo co ascenso do partido nazi. Esta obra, breve e intensa, representa un dos mais estarrecedores alegatos contra o nazismo, cuxo rostro perverso se nos fai patente ao longo da correspondencia entre os dous personaxes. Aclamada pola critica de todo o mundo, foi considerada polo The New York Times Book Review como "a denuncia mais efectiva que se pode facer contra o nazismo en literatura de ficcion. E a perfeccion mesma".

A partir de 12 anos A novela comeza cun soño estraño de Mireia, xornalista dunha revista esotérica de Madrid. O soño transcorre nunha aldea preto do lugar natal da protagonista, na Idade Media. Ela ten a sensación estraña de que o personaxe dos seus soños.

Os protagonistas desta novela coral tentan dar respostas ás contradicións e teimas da nova xeración de mozos e mozas do século XXI que andan na busca do seu lugar no mundo, outorgando un sentido ao deambular desatinado dos seus protagonistas, unha pintora disposta a ser vista por quen non mira nun remuiño de emocions coas que tenta comprender o mundo, un escritor que precisa atencion exclusiva para existir, unha directora de videoclips que logra ser o centro das miradas e un rapaz anonimo que necesita o amor baixo a forma de tacto. Olladas falanos da sua relacion individual e colectiva co mundo, dos procesos de interioridade e exterioridade revelados simultaneamente, das lecturas que os foron conformando, dos amigos, da memoria dos avos e do que queda daquela forma de tenrura, da solidariedade con outros conflitos e outras realidades, das viaxes como espazos de permanente descubrimento, da era da comunicacion, das casualidades, da obstinacion como actitude vital, tematicas coas que Adelaida Vidal ven explicar o que queda a fin como pouso da vida, ese misterio que adopta o nome Inmensidade en forma de lenzo. Escrita con pulso narrativo firme, a novela aposta por unha linguaxe innovadora e sensitiva coa que da conta da fragmentaria percepcion dunha realidade sempre fuxidia.Esta obra resultou elexida como gañ...

Durante máis de vinte anos, a obra narrativa de Ramón Caride, paralelamente a outras xeiras e debalos mundo adiante, foi poboando os seus dous lugares referenciais, tan familiares como míticos -Sarou, nas Rias Baixas; e Louzos, no corazon da Galiza central-, con historias do mais escuro e violento realismo, rescatadas dos xornais e da nosa memoria comun; e tamen con personaxes marcados a ferro pola vida. Fitos e alicerces da nosa serie negra, estas historias son tamen expresions dun mundo propio, dun universo duro, acedo e conflitivo, onde so o amor, contadas veces, e quen de poñer luz, ou de tentar dar acougo. Por primeira vez, todos os relatos do ciclo recollense xuntos e organizados polo autor nun volume unitario. Xa que logo, este e un libro senlleiro; en verbas de Xose Vazquez Pintor: unha cronica de sucesos a pe de obra, estes retratos de urxente xornalismo que xa se instala na retina, no de cada dia; e todos somos complices, parte destas historias de infinita soidade e infinitas arañas a tecer os cabos do naufraxio.Durante máis de vinte anos, a obra narrativa de Ramón Caride, paralelamente a outras xeiras e debalos mundo adiante, foi poboando os seus dous lugares referenciais, tan familiares como míticos -Sarou, nas Rias Baixas; e Louzos, no corazon da Galiza central-, con historias do mais escuro e violento realismo, rescatadas dos xornais e da nosa memoria comun; e tamen con personaxes marcados a ferro pola vida. Fitos e alicerces da nosa serie negra, estas historias son tamen expresions dun mundo propio, dun universo duro, acedo e conflitivo, onde so o amor, contadas veces, e quen de poñer luz, ou de tentar dar acougo. Por primeira vez, todos os relatos do ciclo recollense xuntos e organizados polo autor nun volume unitario. Xa que logo, este e un libro senlleiro; en verbas de Xose Vazquez Pintor: unha cronica de sucesos a pe de obra, estes retratos de urxente xornalismo que xa se instala na retina, no de cada dia; e todos somos complices, parte destas historias de infinita soidade e infinitas arañas a tecer os cabos do naufraxio.