Libros de Poesía en gallego, página 23 de 73

Daniel SalgadoA nova colección de poesía Edoy Leliadoura que presenta Sotelo Blanco Edicións, con deseño de Andrés Meixide, quere ser, como o seu nome indica, herdeira e continuación do labor realizado pola historica e dalgunha maneira xa mitica coleccion Leliadoura, na que se publicaron alguns dos libros mais importantes da poesia galega dos anos 1980, e que foi, tamen, testemuño e actor do renacer poetico da Galiza daqueles anos. Conscientes do importante herdo recibido, Edoy Leliadoura aspira a ser o reflexo das diversas constelacions poeticas que atravesan e iluminan a poesia galega actual. Constelacions que estan representadas nos primeiros volumes que hoxe presentamos da coleccion, ao tempo que non renuncia a por en galego importantes voces da poesia universal. Hoxe, cando a poesia necesita mais lectores que defensores. Hoxe, como di John Berger, a poesia fala mais directamente a ferida que a prosa, esta nova coleccion quere gañar novos lectores para a poesia e ao tempo enorgullecerse de que os poetas publicados falasen directamente a esa ferida, mais profunda cada dia, e de non ser indigna da sua antecesora.

O escritor e poeta ourensán Alberto Pascual Carballo e José Antonio Ocaña Martínez, recoñecido pintor e escultor galego afincado en Madrid, colaboraron estreitamente para facer A neve do tempo, un libro de arte, moi singularmente no panorama editorial e artistico galegos. Para o critico J. Carlos Garcia Alia membro da Unione Internazionale degli Instituti di Archologia, Storia e Storia dell'arte in Roma, ambos os dous autores forxaron un valioso libro de artista por cuxas paxinas despregan un fermoso espazo dual e equilibrado co que, a proposito do amor, a terra, a vida e a morte, as dubidas, encamiñan ao lector ao goce analoxico de duas artes orixinais que, en lugar de contrapoñeerse, se dan a man: os sentidos poemas de Pascual, e las suxestivas pinturas de Ocaña realizadas con lapis de cor, acrilico e impresions dixitais. A xa vedraña relacion pintura-poesia, que clava as suas raices na antiguidade, coas noticias reveladas por Simonides de Ceos (V a.C), Aristoteles (IV a.C.) ou Plutarco (II y I a.C.), patentadas na ut pictura poesis de Horacio (I a.C.); a inflexion do Laooconte de Lessing (1776), e a subseguiente ambivalencia sobre os limites interartisticos argumentadas durante seculos posteriores (Gombrich, Winesatt, Mitchell, etc.), renace nesta orixinal composicion na que, como albisca Alfonso Palomares, o prologuista, lonxe do tipico libro no que se ilustran uns poemas ou se rima a partir dunha iconografia, Ocaña e Pascual concatenan linguaxes autonomas nas que xurde harmonicamente un mesmo sentir nesta creacion. Os propios artistas veñen conferir que este traballo, realizado de manera independente por cada un, conflue ao xeito dunha percepcion do visible e o sensible a traves dunha vertente xanica pintura y poesia, cal virtual ambivalencia, mais cunha soa moeda: albiscar un retrinco de arte no que entre duas verbas se desangra A neve do te

Se a poesía quere intimidade e reflexión, tempo, un dos sitios que mellor lle acaen hoxe é o váter: Hai cu, e polo tanto tamén hai medo. Ser retraído quere tempo. Tempo abondo para facer (de ventre) unha breve e(va)cuacion. Tempo que se inviste, por exemplo, en faceren as suas pintadas os vates publicos nos vateres publicos. O vater reduto ultimo do eu, do nos, do noso, do noxo. Un libro de poemas para colgar nun cordel no cravo en que espetamos as follas do xornal para nos limpar; de par da cadea da cisterna do vater. Mentres hai cu, hai esperanza.Se a poesía quere intimidade e reflexión, tempo, un dos sitios que mellor lle acaen hoxe é o váter: Hai cu, e polo tanto tamén hai medo. Ser retraído quere tempo. Tempo abondo para facer (de ventre) unha breve e(va)cuacion. Tempo que se inviste, por exemplo, en faceren as suas pintadas os vates publicos nos vateres publicos. O vater reduto ultimo do eu, do nos, do noso, do noxo. Un libro de poemas para colgar nun cordel no cravo en que espetamos as follas do xornal para nos limpar; de par da cadea da cisterna do vater. Mentres hai cu, hai esperanza.

Modesto Fraga

Baixo o título Tres miradas poéticas, o profesor Luciano Rodríguez, reproduce os traballos“Fernando Pessoa ou a escrita como ficción real”,“Cómaros verdes, libro fundacional”e“A poesía de Xavier R. B

Este novo poemario de Anxo Angueira é un canto centrado en Vigo, na persoal fisionomía da cidade, na súa capitalidade cultural, literaria e política a respecto de Galicia. Enxurrada onomástica que escolle a propia palabra Vigo como centro dun remuiño, e que especialmente se refire a nomes de persoas da memoria politica do autor; o texto e un unico poema en que se dilata e se fragmenta, se prende e se leixa, se fia e desenfia arredor de Vigo. Arredor dos multiples Vigo, pois Fora do sagrado falanos dun Vigo que, a pesar da sua centralidade, resulta moitas veces contracanonico, arraiano, exterior, maldito, irredutible. E falanos de Vesteiro Torres e Martin Codax, de Lavadores e do Berbes, dun Vigo de Rosalia de Castro e de Rotbaf Luden, do 36 e do 72, de Bembrive e de Principe, o Vigo dos trasantlanticos e o dos cabalos bravos do Galiñeiro. En definitiva, Vigo asalta o papel protagonista que para o autor merece na paisaxe literaria de Galicia.