Libros de Poesía en gallego, página 7 de 73

É este `Abelcebú´ un tratado científico de escarnio e maldicir; un escalpelo humorístico que disecciona as trampas dos poderes oficiais, unha intervención cirúrxica a corazón aberto onde operan a un

Podo sentir zoar o vento / na cabeza do alfinete / cravado na inmensidade / do chan. Ese mesmo vento / que me azouta e me convirte / en duna. O vento cavernoso / saído das mil bocas que axexan / os meus limites. O asubio. Oio / o asubio desas gorxas / que desvelan o meu sono. Sei / que estan ai, podo notalas. / Descoñezo as razons do seu / ocultamento: descoñezo / as sinrazons dos homes asisados. / O vagar e a miña espada / mellor afiada, temperada coa / paciencia e a espera.

Libro CD no que se recollen varios poemas de Xosé Neira Vilas vinculados coa natureza que son belamente musicalizados e adaptados ao xénero lírico polo tenor Cesáreo Torres e a soprano Susana de Lorenzo, co acompañamento musical do pianista Alejo Amoedo.

"Corpo" é unha obra onde poesía, amor, sexo e morte conflúen na noda dunha escrita limpa e impactante.«"Corpo" é unha obra onde poesía, amor, sexo e morte conflúen na noda dunha escrita limpa e impac

"Soños. Arquivos. Cartas" componse de fragmentos cosidos por un fío narrativo, non propiamente novelesco, que é o da vida, o dos días pasados e presentes, posto ao servizo dunha procura: falar das condicions nas que ese lume lento que sempre arde nas mans e que chamamos poesia pode ou non ser transmitido as avidas mans daqueles que o procuran."Soños. Arquivos. Cartas" e unha obra experimental e aberta que entra en dialogo co diario poetico e co xenero epistolar, explorando os puntos de xuntura entre estas duas modalidades de escrita. Fronte a tradicion que ve no poema o reino da expresion subxectiva, o libro sosten que a poesia e un xeito privilexiado de apertura aos outros. "Soños. Arquivos. Cartas" componse de fragmentos cosidos por un fío narrativo, non propiamente novelesco, que é o da vida, o dos días pasados e presentes, posto ao servizo dunha procura: falar das condicions nas que ese lume lento que sempre arde nas mans e que chamamos poesia pode ou non ser transmitido as avidas mans daqueles que o procuran. Un libro que, a imitacion do delgado fio vermello da vida, ve na poesia unha herdanza oculta que pasa por enriba de case todo e de case todos. Por iso mesmo, e un libro sobre o amor, semellante neste concepto a case todos os da autora. Mais, a diferenza doutros, "Soños. Arquivos. Cartas" non rende tributo aos amores persoais senon a forza que precisamos para que as cousas que acontecen no dia a dia (as conversas, as lembranzas, os soños, os encontros, os espertares, as noites, os paseos, os poemas) merezan verdadeiramente ser vividas."Soños. Arquivos. Cartas" e unha obra experimental e aberta que entra en dialogo co diario poetico e co xenero epistolar, explorando os puntos de xuntura entre estas duas modalidades de escrita. Fronte a tradicion que ve no poema o reino da expresion subxectiva, o libro sosten que a poesia e un xeito privilexiado de apertura aos outros. "Soños. Arquivos. Cartas" componse de fragmentos cosidos por un fío narrativo, non propiamente novelesco, que é o da vida, o dos días pasados e presentes, posto ao servizo dunha procura: falar das condicions nas que ese lume lento que sempre arde nas mans e que chamamos poesia pode ou non ser transmitido as avidas mans daqueles que o procuran. Un libro que, a imitacion do delgado fio vermello da vida, ve na poesia unha herdanza oculta que pasa por enriba de case todo e de case todos. Por iso mesmo, e un libro sobre o amor, semellante neste concepto a case todos os da autora. Mais, a diferenza doutros, "Soños. Arquivos. Cartas" non rende tributo aos amores persoais senon a forza que precisamos para que as cousas que acontecen no dia a dia (as conversas, as lembranzas, os soños, os encontros, os espertares, as noites, os paseos, os poemas) merezan verdadeiramente ser vividas.

Un libro de poemas que traza un percorrido íntimo e, ao tempo, social e colectivo, desde unha perspectiva feminista, articulando un mapa cartográfico que funde o territorial coas lembranzas persoais e o propio corpo."Galicia en bus" e un libro de poemas que traza un percorrido intimo e, ao tempo, social e colectivo, desde unha perspectiva feminista, articulando un mapa cartografico que funde o territorial coas lembranzas persoais e o propio corpo. Este libro, co que a escritora Maria Reimondez gañou a XX edicion do Premio Johan Carballeira do Concello de Bueu, afonda na identidade persoal e na identidade politica establecendo e proxectando unha forte ligazon entre distintos periplos e espazos que se vencellan a memoria, a experiencia, ao pais e ao feminismo."Galicia en bus" e un libro de poemas que traza un percorrido intimo e, ao tempo, social e colectivo, desde unha perspectiva feminista, articulando un mapa cartografico que funde o territorial coas lembranzas persoais e o propio corpo. Este libro, co que a escritora Maria Reimondez gañou a XX edicion do Premio Johan Carballeira do Concello de Bueu, afonda na identidade persoal e na identidade politica establecendo e proxectando unha forte ligazon entre distintos periplos e espazos que se vencellan a memoria, a experiencia, ao pais e ao feminismo.

As Cantigas de Santa María, que o rei Afonso X recolleu en galego son, en xeral, relatos de miragres. Cómpre destacar o seu inxenioso estilo e maila forza narrativa. Con motivo de dedicarlle o Día das letras galegas do ano 1980 a este autor, publicouse o presente volume, no que se recolle unha pequena escolma do Cancioneiro marial do rei. No seu labor antoloxico, Cunqueiro procurou recoller as cantigas con mais simbolismo; o conxunto constitue unha mostra reveladora da suxerente obra que Afonso X realizou na nosa lingua.

En versos melodiosos, con «música interior», como escribe el prologuista, por los que fluye la emoción de modo natural, aborda el poeta asuntos como el imposible retorno a la niñez, el amor perdido,

Baxo el título de Personaxe desconocido presentamos tres poemarios del poeta boalés Quique Roxíos que espertan en nosoutros varias preguntas... Quen é ese personaxe? Será el propio autor? Quen non ocultou algua vez os mais profundos sufrimentos que lo embargan? Quen non pasou por situaciois vitais comprometidas? Fai falta, pra entender aos outros, padecer nas propias carnes sentimentos universais como son a ausencia dun ser querido, el remordemento ou el desanimo?El autor sempre busca desesperadamente as portas que nos llevan al acougo, a estabilida e quizabes a felicida.

Non querendo / Fuxir / De antigas luces patrias, / Terei que subornar a miña testa / E abotoarme os pantalóns / Máisprecisamente / Preto do embigo / Para dar con min mesmo / E co meu estómago / Recordandome / Que o tempo / Non pasa, / Senon que nos transforma / En vellos prevaricadores de palabras, / Xusto aquelo que case nunca quixemos ser.