Libros de Literatura en gallego, página 15 de 245

Hans Schnier, o pallaso que non precisa subir a un escenario para dicir a súa verdade, por embarazosa que sexa, relembra a súa vida e reflexiona sobre ela con humor, tenrura e desesperación, tecendo un relato sobre a memoria ambientado nunha Alemaña deshumanizada, inxusta, hipocrita e conformista, empeñada en esquecer a miseria moral do pasado.Cunha voz que esta, sen dubida, entre as mais potentes da literatura contemporanea, o pallaso que colecciona momentos sofre por un amor perdido mentres proclama que o segredo do terror esta no detalle.

"Corpo" é unha obra onde poesía, amor, sexo e morte conflúen na noda dunha escrita limpa e impactante.«"Corpo" é unha obra onde poesía, amor, sexo e morte conflúen na noda dunha escrita limpa e impac

En versos melodiosos, con «música interior», como escribe el prologuista, por los que fluye la emoción de modo natural, aborda el poeta asuntos como el imposible retorno a la niñez, el amor perdido,

Baxo el título de Personaxe desconocido presentamos tres poemarios del poeta boalés Quique Roxíos que espertan en nosoutros varias preguntas... Quen é ese personaxe? Será el propio autor? Quen non ocultou algua vez os mais profundos sufrimentos que lo embargan? Quen non pasou por situaciois vitais comprometidas? Fai falta, pra entender aos outros, padecer nas propias carnes sentimentos universais como son a ausencia dun ser querido, el remordemento ou el desanimo?El autor sempre busca desesperadamente as portas que nos llevan al acougo, a estabilida e quizabes a felicida.

A Aurora gústalle correr. Se cadra é por iso que foxe con facilidade de tomar decisións e busca acubillo no sarcasmo contido. Dende que por fin puido regresar da Vilalba dos seus pais á Barcelona da sua infancia, o peso da orixe abre nela fendas que non sabe como xestionar. A proxeccion de si mesma na cidade, o rexeitamento e a vergoña, fan que por veces esqueza que foi en Vilalba, ese lugar que tanto detesta, onde coñeceu unha das persoas mais importantes da sua vida: a sua amiga Sainza. Dende a sua liña de saida torta, Aurora busca seguir correndo cara adiante sen matinar no percorrido, concentrada no seu traballo como xornalista de deportes e nos espazos dunha vida na que todo, en aparencia, esta dentro do agardado. "As cousas que non queremos oir" explora o alleamento, os limites do corpo e a enfermidade, os afectos e a busca das certezas cando o mundo enteiro se esfarela. Porque de cando en vez a vida nos interroga sen que poidamos atopar respostas definitivas, mais que a forza de afondar na nosa propia debilidade para renacer.Nesta nova entrega do "Ciclo dos elementos", Reimondez entrecruza os fios das protagonistas de entregas anteriores cos de Aurora para continuar creando un universo literario unico no que as lectoras son quen de compoñer tamen a historia a partir de cada unha das novelas independentes. Despois de "En vias de extincion", "A musica dos seres vivos" e "Dende o conflito", "As cousas que non queremos oir" transita unha nova forma de enfrontarse a migracion e o desprazamento e traza novas interaccions e perspectivas das personaxes xa coñecidas, como Gaia, MK ou Sainza Combarro.A Aurora gústalle correr. Se cadra é por iso que foxe con facilidade de tomar decisións e busca acubillo no sarcasmo contido. Dende que por fin puido regresar da Vilalba dos seus pais á Barcelona da sua infancia, o peso da orixe abre nela fendas que non sabe como xestionar. A proxeccion de si mesma na cidade, o rexeitamento e a vergoña, fan que por veces esqueza que foi en Vilalba, ese lugar que tanto detesta, onde coñeceu unha das persoas mais importantes da sua vida: a sua amiga Sainza. Dende a sua liña de saida torta, Aurora busca seguir correndo cara adiante sen matinar no percorrido, concentrada no seu traballo como xornalista de deportes e nos espazos dunha vida na que todo, en aparencia, esta dentro do agardado. "As cousas que non queremos oir" explora o alleamento, os limites do corpo e a enfermidade, os afectos e a busca das certezas cando o mundo enteiro se esfarela. Porque de cando en vez a vida nos interroga sen que poidamos atopar respostas definitivas, mais que a forza de afondar na nosa propia debilidade para renacer.Nesta nova entrega do "Ciclo dos elementos", Reimondez entrecruza os fios das protagonistas de entregas anteriores cos de Aurora para continuar creando un universo literario unico no que as lectoras son quen de compoñer tamen a historia a partir de cada unha das novelas independentes. Despois de "En vias de extincion", "A musica dos seres vivos" e "Dende o conflito", "As cousas que non queremos oir" transita unha nova forma de enfrontarse a migracion e o desprazamento e traza novas interaccions e perspectivas das personaxes xa coñecidas, como Gaia, MK ou Sainza Combarro.

HACER VISIBLES LAS TRIPAS, TODO LO QUE DE FORMA NATURAL PERMANECE ESCONDIDO, NO ES FáCIL, NI SIQUIERA CONVENIENTE. TRANSPARENTAR LOS TEJIDOS QUE RECUBREN LO OCULTO SIGNIFICA EVITAR LAS PRECAUCIONES INHERENTES AL INSTINTO DE SUPERVIVENCIA, DESNUDARSE EN E

RELATO CURTO" Misións" [Lidia Dosil Tajes]" Contacontos cotiáns" [Xosé Sobral Amoedo]" Cortiza branca" [Antía Iglesias Fernández]POESÍA" Hadewijch" [Genaro Méndez Dasilva]" Recuperar as mans" [Tamara Andres Padin]" Nas riberas dos finisterraes" [Paulo Vilar Millan]" Un outono en Berlin" [Martin Iglesias Taboada]" Capitulo" [Anxo Mena Rodriguez]TRADUCION" Do que falamos cando falamos do amor" [Manuel Arca Castro]" A historia secreta da alfombra voadora" [Moncho Iglesias Miguez]" A cousa ao redor do teu pescozo" [Hadrian Perez Roma]" As mozas no edificio" [Moncho Iglesias Miguez]

"Long Play" soa coma unha poesía incitada polas persuasións da aventura e do risco, conformando unha sorte de "jukebox de autoxeografía". Estes versos teñen un pé no feitizo do estético, transitando pola benevola tirania da rima; e outro, na inmediatez da emocion, a da esquina sucia do ring, cando o centro do libro viaxa as formas mais propias da cancion ou da "twitteratura" a ritmo de musica e desexo, coma un parteluz que observa a "aritmetica beatle": letras tristes + alegres melodias. A "forma" do Long Play navega libertaria cara as augas de sinxeleza do fondo, tensando as fronteiras do xenero poetico que galantea por intres con algun "riff" de humor -se Ian Curtis e de Curtis e Ohio e O Hio, eu a Bueu digo vou, Jhonny, go, go!- e evasions cara "outros territorios posibeis"; concibese o propio proceso de creacion como un "crescendo de arte e ensaio" pleno de liberdade e de poesia por si mesmo. As palabras cantan e denuncian, celebran, imaxinan e protestan, concisas e inmersas na observacion da experiencia vital: os problemas, os medos e inquedanzas de quen as escribe, os ollos tisnados da infancia infinda.A "ledicia blue" que agroma do triste.A loita por habitar os silencios da nosa zona escura."Long Play" soa coma unha poesía incitada polas persuasións da aventura e do risco, conformando unha sorte de "jukebox de autoxeografía". Estes versos teñen un pé no feitizo do estético, transitando pola benevola tirania da rima; e outro, na inmediatez da emocion, a da esquina sucia do ring, cando o centro do libro viaxa as formas mais propias da cancion ou da "twitteratura" a ritmo de musica e desexo, coma un parteluz que observa a "aritmetica beatle": letras tristes + alegres melodias. A "forma" do Long Play navega libertaria cara as augas de sinxeleza do fondo, tensando as fronteiras do xenero poetico que galantea por intres con algun "riff" de humor -se Ian Curtis e de Curtis e Ohio e O Hio, eu a Bueu digo vou, Jhonny, go, go!- e evasions cara "outros territorios posibeis"; concibese o propio proceso de creacion como un "crescendo de arte e ensaio" pleno de liberdade e de poesia por si mesmo. As palabras cantan e denuncian, celebran, imaxinan e protestan, concisas e inmersas na observacion da experiencia vital: os problemas, os medos e inquedanzas de quen as escribe, os ollos tisnados da infancia infinda.A "ledicia blue" que agroma do triste.A loita por habitar os silencios da nosa zona escura.

A obsesión pola beleza do efémero, dos obxectos superfluose das atmosferas kitsch está na cerna deste volume. Compóñeno versos lanzados desde o lugar estético do videoclip e, por tanto, xenerosos en golpes de musica e imaxes.Son reflexo dun mundo urbano, nocturno e inhospito.Mais tamen o espello dunha realidade mutuamente contaxiada pola lentitude da aldea, porque a destas paxinas e unha voz poetica hibrida, irma da mestizaxe, filla das marxes e netada periferia.

En 1945, finalizada la guerra, se entregaron en la base naval de Mar del Plata, Argentina, dos submarinos alemanes, el U-530 y el U-977, el 10 de julio y el 17 de agosto. Enormes diferencias entre ambos que, junto a las inquietantes rendiciones, despertaron sospechas.De las versiones circulantes, una afirmaba que otras 4 naves similares llegaron a las mismas costas de manera subrepticia. Dicho grupo seria responsable del hundimiento del "Bahia", la peor catastrofe naval del Brasil en toda su historia, con 336 muertos. Periodicos del Uruguay anticiparon la llegada de los submarinos cuando nada lo hacia prever. El mundo, mientras tanto, buscaba noticias entre las ruinas de Berlin. En esa capital, dias antes del fin del Reich, son fusilados, por la misma oscura causa, Albrech Haushofer, asesor personal de Hitler, junto a su compañero, un argentino desconocido y otros intrascendentes prisioneros. El hecho pasa inadvertido.Medios periodisticos importantes, como UP y Tass, publican del desembarco de Hitler en la Argentina. Los servicios de inteligencia americanos y sovieticos indagaban desde antes esta misma version.Argentina conmocionaria el mundillo cientifico, pasado un lustro, anunciando haber logrado la fusion en frio. Esta tecnologia era buscada por un reducido grupo de las SS para construir durante la guerra el arma maestra de la Alemania Nazi. Otros se interesarian por el tratamiento germano para prolongar la vida. Los argentinos desmentirian los logros anunciados en el campo nuclear antes del año. El gobierno de Peron sufrira las consecuencias.Entre los desembarcados, uno resulta ser la cabeza del proyecto de fusion aleman. Relata su vida, sus amores, su mayor logro. Un joven argentino lo ubica en medio de una despoblada inmensidad.Gaiman, pequeño pueblo gales de la Patagonia Argentina, guarda secretos. ¿Lady Di buscaria alli alguno de ellos?

Mire que lle digo don Manoel! Quero mandar hoxe o meu parabén mas especial a ese amigo seu, e meu por suposto, que ten nome de arcanxo. Se a miña memoria non me fai traizón dediqueille, fai dous ou tres anos aquela gabanza da defensa do galego nos nenos, que vostede publicou para darlle os do pasado ano aproveitandose da miña voz. Ainda que, ben mirado, o meu querido don Miguel esta presente, dun xeito ou outro, en moitas das nosas conversas. Nas que falan da amizade e da procura da felicidade; nas que se refiren a literatura en xeral e da poesia en particular; nas que se recollen as mais brillantes luces e as mais negras sombras da nosa historia recente. E, como non podia ser doutro xeito nunha persoa que conserva tan vivo o tesouro da sua nenez, de xeito especial nas dos xogos populares que tanto lle gustaron.E mire que lle digo don Manoel! Tamen quero que, ademais de darlle tamen os meus parabens polo seu aniversario, agradecerlle o poema que cedeu para o libro e todo o que fixo para axudarlle a conseguir que a miña voz e a miña palabra foran menos efemeras, lle diga que o quero, e que para o meu espirito e coma o neto que nunca puiden ter.

0

Cuando la luz y la esperanza se pierden, ¡ya no queda nada! Sin embargo, existe una estrecha línea entre lo que pudo ser y lo que alguna vez será. Abigail es una joven que descubre una infidelidad p

0

Nos catorce relatos que compoñen Saturno tamén é deus o descoñecido, a angustia, o medo e mesmo a morte aparecen como un elemento común, que asume unha condición protagónica e activa, con tal poder que son quen de converter os seres humanos en meros instrumentos dun xogo no que camiñan as cegas polo fio que separa a loucura da cordura.Catorce relatos de medo nos que a ben dosificada intriga ofrece unha conclusion sorprendente e inesperada que mantera a quen os lea coa sensacion de non poder desprenderse deles.Esta nova edicion, que ve a luz 20 anos despois da primeira, inclue, a maiores dunha coidadosa revision da propia autora, un novo relato: O pequeno Mario.

Cuando la luz y la esperanza se pierden, ¡ya no queda nada! Sin embargo, existe una estrecha línea entre lo que pudo ser y lo que alguna vez será. Abigail es una joven que descubre una infidelidad p

Relatos sobre mundos que integran un mundo poliédrico. Lugares que se resisten á escritura. As percepcións comparecen distorsionadas, fóra do refuxio da certeza. Manuel Darriba reivindica a etiqueta de escritor transxenero. A sua narrativa esta infiltrada de elementos poeticos. A sua poesia incorpora elementos narrativos. O autor segue a desenvolver un programa artistico propio, conducindo o discurso por camiños pouco explorados.Relatos sobre mundos que integran un mundo poliédrico. Lugares que se resisten á escritura. As percepcións comparecen distorsionadas, fóra do refuxio da certeza. Manuel Darriba reivindica a etiqueta de escritor transxenero. A sua narrativa esta infiltrada de elementos poeticos. A sua poesia incorpora elementos narrativos. O autor segue a desenvolver un programa artistico propio, conducindo o discurso por camiños pouco explorados.