Libros de Literatura en gallego, página 52 de 249

Os personaxes, xa coñecidos do lector galego por ''Fuxir'', despregan unha enerxía inesgotableEn ''A verdade sobre Marie'', Jean-Philippe Toussaint prolonga ou retoma a historia que une e separa, aproxima e afasta, a imprevisible e sedutora Marie a un engaiolado narrador. Sempre a viaxaren, sempre en movemento, sempre en perigo, aprenderon a vivir e a amar sen se preocupar das dimensions do mundo nin do tempo. Cunha fatalidade insaciable que, asi e todo, endexamais chega a consumir a historia, esta novela non se parece a nada coñecido: o humor a caron da angustia permanente da morte.

ESTA OBRA RECOGE UN VIAJE MUY PERSONAL POR GALICIA. A LO LARGO DE 23 ETAPAS, EL AUTOR NOS TRANSMITE SU EXPERIENCIA ÍNTIMA, DIRECTA Y HONDA CON EL PAISAJE QUE LO RODEA.

Raúl Dans fai un retrato desapiadado dun núcleo familiar en descomposición, en cuxo centro está Helena, esposa e nai, presa da insatisfacción e a amargura, ante o reto de afrontar unha batalla contra o destino mentres todo o seu universo se derruba. Teatro de personaxes, da palabra como arma, da trama como revelacion. Velaqui un drama de feitura clasica poboado de perdedores e antiheroes modernos, mulleres e homes na busca do obxectivo mais lexitimo do ser humano: a conquista da felicidade.As relacions de parella, entre pais e fillos, os vencellos que nos unen as persoas, a natureza deses vinculos e as suas escravitudes, o inexorable paso do tempo, as frustracions, o fracaso e as debiles esperanzas que nos manteñen con vida. En Chegamos despois a unha terra gris hai tamen unha reflexion sobre a verdadeira identidade das persoas, sobre ese ser desprezable que aniña en cada un de nos, ese ser que nos emperramos en negar, pero que somos, en realidade, mais que aquel outro que quixeramos ser ou aparentamos ser ante os demais.Algunhas historias pretenden iluminar as zonas escuras da alma humana. En palabras do propio autor, Chegamos despois a unha terra gris penetra nesas zonas escuras para perderse nelas.Raúl Dans fai un retrato desapiadado dun núcleo familiar en descomposición, en cuxo centro está Helena, esposa e nai, presa da insatisfacción e a amargura, ante o reto de afrontar unha batalla contra o destino mentres todo o seu universo se derruba. Teatro de personaxes, da palabra como arma, da trama como revelacion. Velaqui un drama de feitura clasica poboado de perdedores e antiheroes modernos, mulleres e homes na busca do obxectivo mais lexitimo do ser humano: a conquista da felicidade.As relacions de parella, entre pais e fillos, os vencellos que nos unen as persoas, a natureza deses vinculos e as suas escravitudes, o inexorable paso do tempo, as frustracions, o fracaso e as debiles esperanzas que nos manteñen con vida. En Chegamos despois a unha terra gris hai tamen unha reflexion sobre a verdadeira identidade das persoas, sobre ese ser desprezable que aniña en cada un de nos, ese ser que nos emperramos en negar, pero que somos, en realidade, mais que aquel outro que quixeramos ser ou aparentamos ser ante os demais.Algunhas historias pretenden iluminar as zonas escuras da alma humana. En palabras do propio autor, Chegamos despois a unha terra gris penetra nesas zonas escuras para perderse nelas.

No entorno abafante dunha pequena aldea de Támil Nadu, do outro lado da luz, no escuro da medianoite, no lugar pechado das casas e das cociñas, no reverso das normas da comunidade, transcorren as vidas de Rabia, Wahida, Rahima, Zohra, Firdaus e o resto das mulleres de Despois da medianoite. As suas arelas, os seus problemas e solucions vannos levando por un camiño de dificultades onde a busca da liberdade se atopa fanada de maneira constante. As finas estratexias de cada unha das protagonistas amosannos os atrancos que as mulleres atopan para desfacer as posicions que lles veñen dadas, que lles son inoculadas a cada paso dende a infancia.Despois da medianoite supon un fito na literatura tamil e propuxo un controvertido berro critico dende o interior da minoria musulma, un berro nidio e complexo. Cunha prosa de fiar moi fino, atenta ao detalle, aos tirapuxas de quen loita con forzas desiguais contra cumprir as normas e racharcon elas, a voz destemida de Salma axudanos a penetrar no escuro, lonxe dos estereotipos e mais preto dun entendemento liberador.No entorno abafante dunha pequena aldea de Támil Nadu, do outro lado da luz, no escuro da medianoite, no lugar pechado das casas e das cociñas, no reverso das normas da comunidade, transcorren as vidas de Rabia, Wahida, Rahima, Zohra, Firdaus e o resto das mulleres de Despois da medianoite. As suas arelas, os seus problemas e solucions vannos levando por un camiño de dificultades onde a busca da liberdade se atopa fanada de maneira constante. As finas estratexias de cada unha das protagonistas amosannos os atrancos que as mulleres atopan para desfacer as posicions que lles veñen dadas, que lles son inoculadas a cada paso dende a infancia.Despois da medianoite supon un fito na literatura tamil e propuxo un controvertido berro critico dende o interior da minoria musulma, un berro nidio e complexo. Cunha prosa de fiar moi fino, atenta ao detalle, aos tirapuxas de quen loita con forzas desiguais contra cumprir as normas e rachar con elas, a voz destemida de Salma axudanos a penetrar no escuro, lonxe dos estereotipos e mais preto dun entendemento liberador.

A medio camiño entre un libro de contos e un de poemas sitúanse estas partículas. Algunhas dramáticas, outras posdramáticas. Nas primeiras encétanse fíos narrativos que se desenvolven pendurados da accion verbal, nas segundas abrense fendas nas que a accion foxe do relato para ser son, movemento e xesto puros.Como na vida, hai escenas de amor e desamor. Hainas de personaxes que se buscan. Hainas de voces que non chegan a ser personaxes porque non dan construido a sua identidade. Hai escenas de sexo. Hainas de pensamento. Pero en todas, os personaxes, de habelos, han ser a actriz ou o actor que os actue e os diga, han ser as lectoras e os lectores que queiran xogar con estas dramaticulas. Porque, a fin e ao cabo, o que aqui se propon e un xogo coas voces que ha chamar polo corpo

Luciana e Brown unen os seus destinos, marcados polo amor, o narcotráfico e a violencia, nos límites dunha das favelas de Sao Paulo. Alí na periferia desordenada da megalópole transcorre esta historia, escrita ao ritmo do rap, na que se esculcan os ingredientes da vida urbana no seculo XXI.O xurado do Premio Xerais 2010 no ditame que elaborou sobre Periferia, a novela de Iolanda Zuñiga que resultou gañadora, sinalou que partir dun argumento moi sinxelo e botando man dun sutil fio narrativo, a autoria deste texto creou un universo narrativo contundente, denso, moderno e actualisimo co que se atreveu a construir unha novela do seculo XXI, ano 2010, poñendo cargas de dinamita nos piares da nosa propia concepcion do que debe ser unha novela.Novela polifonica, con constantes referencias a cultura popular, a cultura de masas, a musica, aos medios, a publicidade, ao cine, ao futbol, esta tecida cunha mestura de textos tipicamente postmoderna. A xuizo do xurado, Periferia constitue unha achega necesaria a renovacion da narrativa galega a traves dunha concepcion potente e nitida de cal debe ser unha forma de narrar para o tempo actual. Un relato compacto, tamen mesto, extenso e verdadeiramente fascinante, cun enorme poder de seduccion.Luciana e Brown unen os seus destinos, marcados polo amor, o narcotráfico e a violencia, nos límites dunha das favelas de Sao Paulo. Alí na periferia desordenada da megalópole transcorre esta historia, escrita ao ritmo do rap, na que se esculcan os ingredientes da vida urbana no seculo XXI.O xurado do Premio Xerais 2010 no ditame que elaborou sobre Periferia, a novela de Iolanda Zuñiga que resultou gañadora, sinalou que partir dun argumento moi sinxelo e botando man dun sutil fio narrativo, a autoria deste texto creou un universo narrativo contundente, denso, moderno e actualisimo co que se atreveu a construir unha novela do seculo XXI, ano 2010, poñendo cargas de dinamita nos piares da nosa propia concepcion do que debe ser unha novela.Novela polifonica, con constantes referencias a cultura popular, a cultura de masas, a musica, aos medios, a publicidade, ao cine, ao futbol, esta tecida cunha mestura de textos tipicamente postmoderna. A xuizo do xurado, Periferia constitue unha achega necesaria a renovacion da narrativa galega a traves dunha concepcion potente e nitida de cal debe ser unha forma de narrar para o tempo actual. Un relato compacto, tamen mesto, extenso e verdadeiramente fascinante, cun enorme poder de seduccion.

Nesta noveliña costumista Bernardino Graña retoma a esencia dos relatos populares e galegos e proxéctaa nunha narración máis ampla na que teñen cabida personaxes prototípicos, como a rapariga pretendida por varios mozos ou o emigrante que regresa a vila tras prosperar no estranxeiro. Un texto breve enriquecido pola lingua vizosa e sabedeira do academico de Cangas do Morrazo.