Libros de Literatura en euskera, página 96 de 583

Ipuina da literatura katalan garaikideko genero gailena, bizi-bizia, irakurle eta kritikarien aldetik arrakasta gehien biltzen duena. Horren erakusgarri, Hobe kontatzen ez badidazuantologia honetan bildu ditugun aleak: zorrotzak, zuzen zaurira doazenak, kontzesiorik gabeak, umorez beteak.Guztira bost ipuingile, hamalau ipuin, ipuin gisako hitzaurre bat. Supermerkatu batean Virginia Woolf ikusi uste duen morroia, abortatu zain dagoen telebista aurkezle nerabea, Michelin izar bat bai baina bezerorik ez duen jatetxea... irakurlerik gormantena ere asetzeko moduko ipuinak, finean.

Tatariarrek Siberiako bidea eta telegrafo haria moztu dituzte eta hiri nagusiak setiatu. Tsarraren anaia Irkutsken dago, Moskutik 5.200 verstara, eta ez daki zein arrisku handitan dagoen. Tsarrak mezua bidalio dio mandatari baten bidez. Eta Mikel Strogoff Moskutik abiatu da Irkutskera bidean. Baina Ivan Ogareff traidorea ere harantz doa. Baita Nadia ere, aita erbesteratuarekin elkartzeko asmoz. Eta baita kazetari ingeles bat eta frantses bat ere, denaren berri ematera. Harantz tatariarren armada, ekialdeko Siberiako hiriburua bere egitera; harantz soldadu errusiarrak, hiria defendatzera.Bide luze horretan zer topatuko duten eta zer gertatuko zaien kontatzen digu Jules Vernek, abenturazko eleberrien egile klasikoenak, bere eleberririk goraipatuenean.

Liburu honetan kontatu nahi dudanak, 1947an du hasiera eta 1960aren inguruan bukaera.Kontakizunaren osagai nagusia nire haurtzaroa da, baina ez da hori kontatu nahi dudana. Are gehiago, haurtzaro zehatz horren gauza asko ez ditut kontatu nahi eta ez ditut kontatuko. Beste batzuk, berriz, ahaztu egin zaizkit, garbitu egin ditu memoriak burmuinaren bazterretatik. Azken batean, gauzak geure modura oroitzen ditugu, norberaren burmuinaren gutizien arabera.Hauxe da nire asmoa: nire haurtzaroan kokatutako tresnaz, argazkiak hartu dizkiot iraganari eta argazki horiekin kontatu nahi dut nola izan zen hezia gaur zahartzaroaren atarian dagoen belaunaldia, nolakoa zen bizitza, sasoi hartan, urte haietan, Donostiako bazterreko auzo apal batean bizi zen familia euskaldun, euskaltzale, antifrankista, kristau eta langile baten inguruan.

Bidaiatzea gogoko duen mutil gazte arrunta da Aratz, bere amets, ideia, eta zalantzekin. Arrats batean, Parisko ostatu batean, neska berezi batekin gurutzatuko du begirada, eta, hortik aitzinera, bizitza betirako aldatuko dion lasterketa ero batean murgilduko da, ostatuko neskaren eta harekin zegoen bertze lagunaren gibeletik.Aratzek bere izen berbereko neskaren eta Aitziber lagunaren sekretua deskubrituko du: bi neska gazte, genetika esperimentu berezien ondorioz gizaki arrunten gaindiko ahalmenekin. Baina ez da haiekin interesa duen bakarra. Espartza espioi gazte eta anbiziosoa eta Eguzkitza CIAko agente beteranoa itzaletatik daude jazarka, Aratz neskari eta Aitziberri atzaparra gainean noiz paratuko zain.Nahi gabe, gerla sekretu batean murgilduko da Aratz mutila, bortizkeriak eta ihes etengabeak osatutako zurrunbilo batean. Eta, guzia, begirada batengatik.

Ilunpeen bihotzean, Josep Conrad: Eleberri labur hau 1898-1899an idatzi zen, eta, lehenik atalka argitaratu ondoren, 1902an plazaratu zen liburu gisa. Egileak gaztetan Belgikaren mendeko Kongon egindako bidaian hartzen du inspirazioa, Leopoldo erregeak ustiaturiko kolonia hartako krudelkeria salatzeko. Marlow marinelak egindako ibilbidearen kontakizunaren azpian, berriz, giza emozioei buruzko azterketa konplexu bat garatzen da, Conraden gai obsesiboetako batzuk azaltzen dituena, hala nola gizakiaren bakardadea, haren borroka izadiaren indar kontrolaezinen aurka, kezka moralakIrudi trinkozko deskribapenetan oinarrituz, eldarnio eta haluzinaziozko mundu batera garamatza, giro itogarri batean. Aurrerabidearen ideia zalantzan jartze horrek eta anbiguotasun horrek bihurtzen dute nobela hau XX. mendeko literaturaren aitzindari, abiaburuko abentura hutsa gainditurik.

Bostak aldera esnatzen naizela eta ibiltzera aterako naizela esan diet etxekoei. Ez halakorik egiteko. Gerrillak bahitzeko mokadu goxoa ni nonbait. Horixe behar dugu orain Ejertzitoari hozkia izateko hezi ginen, eta orain beste aldekoengatik paseatzea ere bi aldiz pentsatu behar. Esnatu eta atera naiz, herri-kaskotik gehiegi urrundu gabe. Ejertzitokoei susmo txarra sortuko nien eta bi aldiz katxeatu naute.¿No sera usted revolucionario?Ez daki soldaduak ez dela edozelako galdera. Hitza bera entzutea bitxi egin zait. Koaderno osoa beharko nuke gai horrekiko barne-bidaiaz neu apur bat aklaratzeko.

"ITZULTZAILEA: Karlos SantistebanBurdinazko bizitzak, gorritxoak kontakizunak duela zenbait belaunaldi burdina-meategietan haurrak nola bizi ziren denok ohar gaitezen, bai gazte zein nagusiagook, bidea ematen du.Erraza da emakume eta gizon haiek oso aukera gutxi izan zutela eta haien lan, jardun eta borroka gaur egun daukaguna lortzeko oinarria izan zirela konturatzea. "

Pastoral gisa idatzitako liburu honek Euskal Herrian bizi izan den historiazko aro bat du kontagai, egileak dioenez. Zuberoako pastorala hartu dut ardatz. (...) Laurden bat bederen historia izanen duzu, zinez. Haurren, langile gazteen, bidaien, amodio eta sexoen, alkohol eta drogen, oinazeen istorioak. Herioa barne.