Ismael, o coxiño, o fillo da Rosaura da casa dos Boullosas, pasou aos catorce anos da escola de Andrade á de Santomé, onde aprendeu o manexo da tesoira e da agulla, habilidades propias do oficio de xastre. O enterro do seu avo, a quen lle preparou o primeiro traxe, foi o escaparate que lle permitiu comezar a contar con clientes na sua parroquia e despois tamen nas aldeas limitrofes. A cousa non empezaba mal. Poren, a division da herdanza familiar, obrigouno a coller outro camiño. O 5 de agosto de 1955, saiu do porto de Vigo a bordo do transatlantico Santa Maria rumbo ao porto da Guaira de Caracas. Iniciaba asi Ismael o seu percorrido emigrante que o levaria despois a Brasil e Arxentina e, mais tarde, de regreso a outra beira do Atlantico, a aquela primeira Suiza dos galegos.Nunha prosa gozosa e vibrante, labrada cunha lingua de inequivoca estirpe popular, e cunha presenza constante dun humor sutilmente retranqueiro, Bautista Alvarez reconstrue nesta sua novela alboral os vieiros da emigracion galega da segunda metade do seculo XX, unha epopea colectiva merecente de ser rescatada do esquecemento.Ismael, o coxiño, o fillo da Rosaura da casa dos Boullosas, pasou aos catorce anos da escola de Andrade á de Santomé, onde aprendeu o manexo da tesoira e da agulla, habilidades propias do oficio de xastre. O enterro do seu avo, a quen lle preparou o primeiro traxe, foi o escaparate que lle permitiu comezar a contar con clientes na sua parroquia e despois tamen nas aldeas limitrofes. A cousa non empezaba mal. Poren, a division da herdanza familiar, obrigouno a coller outro camiño. O 5 de agosto de 1955, saiu do porto de Vigo a bordo do transatlantico Santa Maria rumbo ao porto da Guaira de Caracas. Iniciaba asi Ismael o seu percorrido emigrante que o levaria despois a Brasil e Arxentina e, mais tarde, de regreso a outra beira do Atlantico, a aquela primeira Suiza dos galegos.Nunha prosa gozosa e vibrante, labrada cunha lingua de inequivoca estirpe popular, e cunha presenza constante dun humor sutilmente retranqueiro, Bautista Alvarez reconstrue nesta sua novela alboral os vieiros da emigracion galega da segunda metade do seculo XX, unha epopea colectiva merecente de ser rescatada do esquecemento.
Ver más